Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ (ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΡΑΚΟΥ), ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΥΑ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ"


ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ.ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
 ΕΥΑΝΘΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ-ΛΕΓΑΚΗ. 21 Μάρτη 2017
ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ (ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΡΑΚΟΣ)
1911-1999
Γεννήθηκε το Μάιο του 1911 στην Εύα Μεσσηνίας (τότε Ναζίρι)
Γονείς του ο Δημήτριος Παναγόπουλος και η Στυλιανή Ζακοπούλου. Ήταν ο μικρότερος σπό όλα τα αδέλφια του, έξι στο σύνολο. Τρία από την πρώτη γυναίκα του πατέρα του, την Ευανθία (η οποία πέθανε νέα) και τρία από τη δεύτερη γυναίκα του, τη Στυλιανή. Πήγε σχολείο, (δημοτικό και στη συνέχεια στο τότε σχολαρχείο της Ανδρούσας).
Όταν αποφοίτησε από το σχολαρχείο σε ηλικία 14 χρόνων, το 1925, όν ορφανός από πατέρα, μία από τις μεγαλύτερες αδελφές του, η Ευγενία, τον προέτρεψε να φύγει από το χωριό και να κατέβει στην Καλαμάτα για να μάθει μια τέχνη.
Έτσι και έκανε. Πήγε στην Καλαμάτα και έπιασε δουλειά στην εφημερίδα “ΣΗΜΑΙΑ”. Εκεί με την πάροδο του χρόνου έμαθε τη δουλειά και έγινε τυπογράφος (λιθογράφος). Ο καλύτερος της εποχής του.

Προϊστάμενος και δάσκαλος των νεώτερων εργατών καί στήριγμα στη διοίκηση της εφημερίδας. Ευσυνείδητος και πολύ εργατικός είχε αποκτήσει, και δίκαια, την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των αφεντικών του.
Πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο το 1940. Ήταν ένας από τους τυχερούς που επέστρεψε, για να διηγηθεί αργότερα τις κακουχίες και την ταλαιπωρία εκείνης της εμπειρίας του.
Γύρισε με τα πόδια από την Αλβανία στο χωριό του, το τότε Ναζίρι, (σημερινή Εύα) ταλαιπωρημένος, με πληγές στα πόδια, νηστικός και γεμάτος ψύρες. Η μητέρα του τον έσφιξε στην αγκαλιά της με αγάπη και ευγνωμοσύνη που ήταν ζωντανός, και με δάκρυα χαράς και ευτυχίας, κατευθείαν έκαψε τα ρούχα που φορούσε, και του έδωσε ρούχα καθαρά και ζεστά.
Αφού λοιπόν συνήλθε από την ταλαιπωρία, επέστρεψε και πάλι στη δουλειά του, στην εφημερίδα “ΣΗΜΑΙΑ”.
Στο μεταξύ όλα τα άλλα αδέλφια του είχαν παντρευτεί , είχαν δημιουργήσει τις δικές τους οικογένειες, και δύο εξ αυτών είχαν ξενιτευθεί στην Αμερική.
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα, ιδίως της κατοχής, με τον ίδιο στην Καλαμάτα και την μητέρα του μόνη της στο χωριό.


Αποφάσισε λοιπόν να παντρευτεί και να κάνει την δική του οικογένεια στην Καλαμάτα που ήταν και η δουλειά του, για να πάρει μαζί του και τη μητέρα του να την φροντίζει.

Του προξένεψαν λοιπόν μία κοπέλλα (την Καλλιόπη Ντουραμάκου, αδελφή του Χρήστου, Στάθη και Γεωργίας Ντουραμάκου) από κοντινό χωριό, τη Βαλύρα.
Μετά από διαπραγματεύσεις για την προίκα, (μεγάλος εφιάλτης τότε για τους γονείς των κοριτσιών), πρόσθεσαν και 100 κιλά καλαμπόκι, εκτός από τη γη που του έδωσαν, και αφού άρεσε και ο ένας στον άλλο, έκλεισε το προξενειό, αρραβωνάστηκαν, παντρεύτηκαν και πήγε η Καλλιόπη νύφη στο Ναζίρι. Έμεινε τα δύο πρώτα χρόνια με την πεθερά της στο χωριό (Ναζίρι), ενώ ο ίδιος τους επισκεπτόταν τα Σαββατοκύριακα που δεν δούλευε.
Μετά την κατοχή όμως μαζί με την γυναίκα του Καλλιόπη, το πρώτο τους κοριτσάκι τη Στέλλα, (η οποία πέθανε σε ηλικία 46 ετών από καρκίνο) και την μητέρα του Στυλιανή, εγκαταστάθηκε μονίμως στην Καλαμάτα. Στο χωριό πήγαινε η γυναίκα του με τα παιδιά κάθε καλοκαίρι για τις σταφίδες και τα σύκα.
Υπήρξε άψογος Πατέρας με την απαιτούμενη αυστηρότητα της εποχής και με τη φροντίδα να μη λείψει τίποτα από την οικογένειά του. Αυτό άλλωστε ήταν, κατά κάποιο τρόπο, εφικτό λόγω της μόνιμης εργασίας του στην εφημερίδα και του σταθερού μισθού του.
Με την βοήθεια δανείου από την Εργατική Εστία, την βοήθεια του κουνιάδου του Χρήστου Ντουραμάκου (Γκούμα), και με τις δικές του  οικονομίες, κατάφερε να φτιάξει το δικό του σπίτι στην Καλαμάτα (οδός Μεγάλου Αλεξάνδρου) κοντά στο παλιό εργοστάσιο του ΚΑΡΕΛΙΑ για να στεγάσει την οικογένειά του, και να φύγει από το ενοίκιο.
Υπήρξε άκρως κοινωνικός με αξιόλογα πρόσωπα της κλειστής Καλαματιανής κοινωνίας.
Ήταν γνωστός σε πολλούς επιχειρηματίες της Καλαμάτας και φίλος με πολλούς από αυτούς, των οποίων οι κληρονόμοι συνεχίζουν τη δράση αυτών των επιχειρήσεων ακόμη και σήμερα.
Ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας, και τον καλούσαν, ανά τακτικά διαστήματα, σαν εργατικό αντιπρόσωπο σε επιτροπές του ΙΚΑ για κρίσιμες αποφάσεις.
Συνταξιοδοτήθηκε και αποσύρθηκε από το επάγγελμα του τυπογράφου σε ηλικία 55 ετών το 1966. Εγκαταστάθηκε μόνιμα με την οικογένειά του στην Αθήνα, με σκοπό τη μόρφωση και αποκατάσταση την παιδιών του. Εφοδίασε όλα του τα παιδιά με ισόποσα προσόντα για ένα καλύτερο μέλλον.
Κατάφερε πουλώντας το σπίτι που είχε φτιάξει στην Καλαμάτα, να προικίσει και να τακτοποιήσει τα τρία του κορίτσια, τη Στέλλα στην ΑΘΗΝΑ, και την Ευανθία και Ιουλία στον ΚΑΝΑΔΑ. Διατήρησε το πατρικό του σπίτι και τα κτήματα στο χωριό, τα οποία κληρονόμησαν τα αγόρια της οικογένειας.
Το σπίτι είναι στο κέντρο του χωριού, δύο σπίτια πάνω από την πλατεία της Εύας. Έχει αξιοποιηθεί κατά τον καλύτερο τρόπο, από το γιο του Δημήτρη Σταύρου Παναγόπουλο, (Δημητρακαράκος ο νεώτερος).
Είναι μια βίλα στη μέση του χωριού,με αρχιτέκτονα την εξαδέλφη μας Λίνα Ντουραμάκου του Ευσταθίου. όπου και μετοίκησαν ο Δημήτρης με τη γυναίκα του Μαίρη μετά τη συνταξιοδότησή του από την εταιρία JOHNSON AND JOHNSON, ως Γενικός Διευθυντής του τμήματος προμηθειών,.
Ο Θεός να αναπαύει την ψυχή του πατέρα μας Σταύρου της μητέρας μας Καλλιόπης της αδελφής μας Στέλλας και όλων των αγαπημένων προσώπων, που είναι εκεί μαζί τους, και να δίνει δύναμη στους εν ζωή αγαπημένους τους για να τους θυμούνται.
Τους αγαπάμε και τους θυμόμαστε.
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΕΥΑΝΘΙΑ, ΙΟΥΛΙΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ
Με την ΕΥΑΝΘΙΑ ΛΕΓΑΚΗ το γένος Ντουραμάκου από Βαλύρα γνωριστήκαμε ηλεκτρονικά από την ανάρτηση με τίτλο:Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥ ΒΑΛΥΡΑΣ. Παρακολουθεί τις αναρτήσεις μας και  τις είπα να μου στείλει ένα βιογραφικό της οικογενείας της πράγμα που έκανε.
Ευανθία σε ευχαριστούμε για να μάθουν βαλυραίοι εντός Βαλύρας, Ελλάδος και εξωτερικού, ότι εσείς οι μετανάστες διατηρητείται μνήμες , γεγονότα ,καταστάσεις και  έχετε μεγάλο νόστο για την γενετειρά μας..
Να είμαστε γεροί και δυνατοί και εύχομαι απο καρδιάς και ψυχής να τα πούμε σύντομα στο χωριό μας Βαλύρα.

ΣΤΗΝ ΑΥΛΉ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΎ ΣΤΟ ΧΩΡΙΌ . ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ (ΔΗΜΗΤΡΑΚΑΡΑΚΟΣ) 1911-1999

Φύλο της εφημερίδας "ΣΗΜΑΙΑ" του 1930 για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, κοσμεί τον τοίχο του εκλεκτού μεζεδοπωλείου "Ο ΤΣΑΝΤΥΛΑΣ" στην Καλαμάτα.

Με τους γιούς του Μίμη και Γιώργο στο στρατόπεδο.
Βόλτα με τις δύο του κόρες, Στέλλα και Ευανθία στην οδό Αριστομένους στην Καλαμάτα.

Το ζεύγος στην Αθήνα 1987
Η Καλλιόπη Παναγοπούλου (Ντουραμάκου) αριστερά με τη φίλη της την Καλλιάνενα. Πίσω ποζάρει η Ευανθία, κρυφά.
Από τα βαπτίσια του εγγονού του, Νίκου. Το μωρό το κρατάει η κόρη του Ευανθία, λίγο πριν φύγει για Καναδά, το 1968.
Το σπίτι στο χωριό όπως το έχει αναπαλαιώσει ο γιός του ο Δημήτρης.
Χειροποίητα υφαντά, μισοφόρια, φούστα και ριχτάρια για τους καναπέδες της μητέρας του, δεκαετίας 1910-1930.
Από το γάμο του εγγονού του, Νίκου
Κυριακάτικη βόλτα στον δρόμο της Αλαγονίας, με τα τρία κορίτσια, Στέλλα, Ευανθία και Ιουλία. Το πένθος για τη μητέρα του Στυλιανή.
Στο χωριό με την αδελφή του Ευγενία και τον άνδρα της Φώτη. Είναι η κυρία με τα γυαλιά. Ήταν η καλύτερη μοδίστρα της ευρύτερης περιφέρειας, μάθαινε την τέχνη σε νέα κορίτσια και έρραβε όλα τα χωριά της περιοχής.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ.
Από το γάμο της κόρης του Ευανθίας στον Καναδά. Την παρέδωσε νυφούλα στην εκκλησία ο θείος της ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, που έτυχε να βρίσκεται στον Καναδά. Ο Χρήστος ήταν σύζυγος της Γεωργίας Ντουραμάκου από Βαλύρα και αδελφός του Παναγιώτη Μιχαλόπουλου του τραγουδιστή, με καταγωγή από το Λυκότραφο. Είμαστε στο κέντρο που τραγουδούσε ο Χρήστος Μιχαλόπουλος. Στη φωτογραφία είναι και η άλλη κόρη του Σταύρου Παναγόπουλου, η Ιουλία, που βρίσκεται και αυτή στον Καναδά.
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΝΘΙΑΣ (ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟY-ΝΤΟΥΡΑΜΑΚΟΥ) ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΛΕΓΑΚΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ

























































Δεν υπάρχουν σχόλια: