Θα
το’χετε νιώσει πως η κρίση φέρνει στην επιφάνεια τις πιο δύσκολες,
απαιτητικές και πληγωμένες πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Μύθοι και
στερεότυπα ετών καταρρέουν όσο έρχονται στο προσκήνιο καταστάσεις και
βιώματα πρωτόγνωρα για πολλούς από μας.Μέσα σ΄όλα αυτά που ζούμε, ξέρετε τι είναι αυτό που μου κάνει την πιο μεγάλη εντύπωση; Το πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτούμε και να διαχειριστούμε τη ματαίωση και την αλλαγή. Ξαφνιάζομαι συνεχώς από το πόσο πιο εύκολο είναι να παραπονιέμαι και να αγανακτώ απ΄το να συμπονώ και να υποστηρίζω το φοβισμένο παιδί μέσα μου που – όπως κάθε μικρό παιδί – θέλει πίσω το παιχνίδι που έχασε.
Δεν έχω βρει λύσεις. Ψάχνω όμως. Αρχίζω να κατανοώ τα βιώματα περασμένων γενεών που πόνεσαν από τις ανατροπές της ζωής. Μου κάνει καλό να θυμάμαι, να προσπαθώ να “χωνέψω” και να διηγούμαι στα παιδιά μου τις σοφές κουβέντες του παππού, που – έχοντας διανύσει διά πυρός και σιδήρου σχεδόν έναν αιώνα ζωής – μας γείωνε λέγοντάς μας ξανά και ξανά, με τον τρόπο του, τα εξής: