ΤΑ 9 ΑΠΟ ΤΑ 42 ΦΕΚ ΤΟΥ 1834 ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ 

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ 

Από τα 42     ΦΕΚ  του  1834 τα 9  έχουν άμεση σχέση με δυσάρεστα γεγονότα που  αποδυκνείουν γιατί η μεσσηνιακή επανάσταση ήταν κοινωνική ,οικονομική, και πολιτική . Δημοσιοποιούμε το ΦΕΚ 28 με βάσει του οποίου καταδικάστηκαν οι πρωταγωνιστές της μεσσηνιακής επανάστασης. Το ΦΕΚ αυτό περιέχει 2 διατάγματα. Το ένα χαρακτηρίζει  τη Μεσσηνιακή Επανάσταση  εκραγείσες ταραχές και το άλλο έχει τη σύσταση για στρατιωτική δίκη στους νομούς Αιτωλίας και Ακαρνανίας.

Τα 9 από τα 42 ΦΕΚ είναι τα παρακάτω:

ΦΕΚ 3. ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΔΗΜΩΝ

ΦΕΚ 11. ΠΕΡΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΦΕΚ 15, 41, 42.  ΠΕΡΙ ΔΙΑΛΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΕΚΠΟΙΗΣΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ, ΔΙΑΛΥΣΗ ΜΟΝΩΝ ΛΟΥΚΟΥΣ, ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ.

ΦΕΚ 19..ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΦΕΚ 20 .ΠΕΡΙ ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΩΝ

ΦΕΚ 28. 1.ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΑΡΚΑΔΙΑΝ ΚΑΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΝ ΕΚΡΑΓΕΙΣΩΝ ΤΑΡΑΧΩΝ.

2.ΠΕΡΙ ΣΥΣΤΑΣΕΩΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΔΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΟΜΟΝ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΙΤΩΛΙΑΣ

ΦΕΚ 33.. ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΚΟΚΟΚΟΤΡΩΝΗ, ΠΛΑΠΟΥΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821

 

1. ΙΣΤΟΡΙΚΑ (Μακρυγιάννης)

Ο Μακρυγιάννης* με τον οξύτατο πολιτικό του λόγο μας περιγράφει,  για τους βαβαροκράτες, που έφερε μαζί του ο Όθωνας στην Ελλάδα. Αυτείνοι αφεντάδες μας και μείς ειλωτές τους . Πήραν τα καλλίτερα υποστατικά ,τις καλλίτερες θέσες, τους σπιτότοπους , στα υπουργεία βαρείς μιστούς. Δανείζουν  τα χρηματά τους 2% και 3% το μήνα , παίρνουν υποθήκες – σ’ ένα χρόνο και λιγότερον κάνει 10 και το παίρνει 1 ,γίναν όλοι διοχτήτες. Κριταί αύτείνοι, αφεντάδες αυτείνοι, όπου να πάνε οι Έλληνες όλο υλιές τρώνε. Η φτώχεια άξηνε, λίγο φταίξιμο να κάνει ο αγωνιστής, χάψη (φυλακή). Άλλος επί ζωγής, άλλος κόψιμον με την τζελοτίνα……γιόμωσαν οι χάψες του κράτους.

Να δώσετε εις τους απλούς 50 στρέμματα γης και κατ’ αναλογία να πάτε μέχρι το βαθμό του χιλίαρχου, γιατί τα μοναστήρια κατέχουν το 1\4 του ελληνικού εδάφους.

 Η ελέω Θεού  μοναρχία που επιβλήθηκε στη χώρα από τις προστάτιδες δυνάμεις , στεριώνει πιο πολύ τις φεουδαρχικές δυνάμεις στην εξουσία. Μας κατάργησαν την τοπική αυτοδιοίκηση και μας εφάρμοσαν τα συστήματα του βαυαρικού φεουδαρχισμού.

Η άποψη του Μακρυγιάννη, αντιπάλου της Αντιβασιλείας

Ότι οι Μπαυαρέζοι και οι οπαδοί τους Έλληνες θέλαν να μας φάνε κι’ ο Θεός μας γλύτωσε από τους κακούς τους σκοπούς. Και πασκίζαμεν έξω και μέσα με τρόπον και κατηχούσαμεν τους ανθρώπους ίσως και κινηθούμεν διά τα έξω και λευτερωθούμεν κ’ εμείς εδώ μέσα και κάμωμεν νόμους στέρεους και διοικηθούμεν ως άνθρωποι˙ ότι μας κυβερνούν οι ανθρωποφάγοι με το «έτζι θέλω» και κρίμα ’στα αίματα και θυσίες οπού κάμαμεν.

Ο στρατός βασίστηκε, αρχικά, στους περίπου 3.500 Βαυαρούς στρατιωτικούς που είχαν έρθει μαζί με τον Όθωνα στην Ελλάδα. Οι Έλληνες αγωνιστές που δεν έγιναν δεκτοί στις ένοπλες δυνάμεις του κράτους έμειναν χωρίς κανέναν πόρο ζωής, με αποτέλεσμα τη μεγάλη δυσαρέσκειά τους. Αρκετοί από αυτούς στράφηκαν στη ληστεία.
Μακρυγιάννης, Απομνημονεύματα, επιμ. Ι. Βλαχογιάννη (1907), Γιοβάνης, Αθήνα 1968, τόμ. 2, σ. 109.

Η μετέπειτα επανάσταση  της 3^ης  Σεπτεμβρίου  του 1843  είχε πολλά κοινά σημεία με τη μεσσηνιακή επανάσταση, και με  πρωταγωνιστή το Μακρυγιάννη,  που υποχρέωσε τον Όθωνα να παραχωρήσει  σύνταγμα και να αντικαταστήσει τους βαυαροκρατίες  στις διάφορες θέσεις που κατείχαν, από Έλληνες.

Ήθελα σύνταμα για την πατρίδα μου
Να κυβερνηθεί με νόμους
κι’ όχι με το ¨ετζι θέλω¨΄.

*Άπαντα Μακρυγιάννη, τόμος 1^ος , ιστορικές εκδόσεις 1821, Έλλη Αλεξίου, Γιάννης Βλαχογιάννης.

 Ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματά του, ασχολείται με το θέμα της διάλυσης των μοναστηριών, τις ντροπιαστικές καταστάσεις που ακολούθησαν και την πείνα των μοναχών: «Διάλυσαν τα μοναστήρια, συνφώνησαν με τους Μπαυαρέζους και πούλαγαν τα δισκοπότηρα κι όλα τα γερά (ενν. ιερά) εις το παζάρι, και τα ζωντανά δια δίχως τίποτα. Παίρναν οι τοιούτοι … Αφάνισαν όλως διόλου τα μοναστήρια και οι καϊμένοι οι καλόγεροι όπου αφανιστήκαν εις τον αγώνα, πεθαίνουν της πείνας μέσα στους δρόμους, οπού αυτά τα μοναστήρια ήταν προπύργια της απανάστασής μας. Ότι εκεί ήταν και οι τζεμπιχανέδες μας κι όλα τ’ αναγκαία του πολέμου … Και θυσίασαν οι καϊμένοι οι καλόγεροι και σκοτώθηκαν οι περισσότεροι εις τον αγώνα».

Σο κρατικό αυτό νομικό πρόσωπο (ΦΕΚ 41/1834) ιδρύθηκε για να διαχειριστεί την περιουσία των Μονών, τις οποίες διέλυσε και δήμευσε η Αντιβασιλεία δυνάμει των βασιλικών διαταγμάτων της 25/9/1833 και 25/2/ 1834. Οι διαλελυμένες  Μονές των ετών 1833-1834 υπολογίζονται σε 416 .

 ΙΩΑΝΝΟΥ Μ.ΒΟΡΒΙΛΑ

Η ΕΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΟΥΛΚΑΝΟΥ ΕΚΔΟΣΗ Ι.Μ.Μ. ΚΑΛΑΜΑΤΑ 1989

Οι υποφαινόμενοι δηλοποιούμεν ότι εδώ εις το χωριό μας Ασλάναγα, σώζεται του Μοναστηρίου της Παναγίας όπου ονομάζεται του Βουλκάνου εν Μετόχιον ερείπιον, από 70 σχεδόν χρόνων, το οποίον Μετόχιον έχει και ξερικά χωράφια χέρσα, και άχρηστα έκτοτε στρέμματα 20.

15-7-1834

Ο δημογέρων του Ασλάναγα Δ. Χρυσοβέργης

Οι Πρόκριτοι: Αποστόλης Χαλασοχώρης, Παναγιώτης Χαντζής και  Θεόδωρος Κον…

Σελίδα 76.

 

Απομνημονεύματα Παπατσώνη

Σελίδες  80,81, Μάχη Ασλάναγα Εμφύλιος 1823-5          

 (103,104 Μεσσηνιακή Επανάσταση)

Σελίδες 123-5 .Ημερομηνίες 13 , 15, 15 ,15,18,18,21\8-1834

ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΝΕΑ 1959 . (Ιστορικά σημειώματα)

Φύλλα 65-70 σελίδες 1,3

Μάχη Ελλήνων Επαναστατών και Βαυαρών. Γράφουν Παν π. Τσίτουρας και Ι. Πέτροβας

 

 

 

 

 

ΠΗΓΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ

1.      ΓΑΚ  ΑΘΗΝΩΝ. ΦΑΚΕΛΟΙ ΑΡΙΣΤΕΙΩΝ

2.      ΓΑΚ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

3.      ΑΡΧΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ

4.      ΦΕΚ

5.      ΕΘΝΙΚΕΣ ΓΑΙΕΣ

6.      ΑΤΕ

7.      ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΜΟΥ

8.      ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ ΑΡΧΕΙΟ

9.      ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΑΡΡΟΣ

10.  ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

11.  ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

12.  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΘΟΞΟΟΥ

13.  Ιστορικό Διάγραμμα των Δήμων της Ελλάδος 1833-1912», έκδοση Υπουργείου Εσωτερικών, Αθήνα 1993, ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ Γ. ΣΚΙΑΔΑΣ

14. Μιχαήλ Γ. Χουλιαράκης, Γεωγραφική, διοικητική και πληθυσμιακή εξέλιξις της Ελλάδος, 1821-1971, εκδ. Ε.Κ.Κ.Ε., Αθήνα 1973-1976
15. Άπαντα Μακρυγιάννη, τόμος 1^ος , ιστορικές εκδόσεις 1821, Έλλη Αλεξίου, Γιάννης Βλαχογιάννης.

16.  1833.Εφημερίδα Αθηνά αρ. φύλου 678, 16, 1 παρ. 38 σελ 672γ).

17. Ιστορία Τρικάλων Κορινθίας, Σπύρου Γ. Σταυρόπουλου σελ 632-634

18.  Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΤΟΜΟΙ 2 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΛΙΔΗ 1972, ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΤΙΡΣ

19.  ΑΘΩΟΙ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥΤΟΥ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΚΚΙΝΑΚΗΣ

20.  ΔΙΤΟΜΟ ΕΡΓΟ ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΜΙΜΗ ΦΕΡΕΤΟΥ

21.  ΤΡΙΤΟΜΟ ΕΡΓΟ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ Γ. ΤΕΡΤΣΕΤΗ.

22.  ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΤΑ ΓΕΝΑΙΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ.

23.  1821-27.ΙΩΑΝΝΗ Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

24.  ΤΑΣΟΣ ΒΟΥΡΝΑΣ. ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ  ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

25.  Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. 6ΤΟΜΗ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ.

26.  ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙΚΙΣΜΟΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ 13-18 ΑΙΩΝΑΣ. ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ.

27.  ΒΕΝΕΤΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ 17-18 ΑΙΩΝΑ, ΜΙΕΤ.

 

ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΣΗ ΤΟΥ 1834

1.ΣΩΤΗΡ

ΣΕΛΙΔΕΣ 84, 170, 205, 237, 246, 254,257, 274,279,305ΑΘΗΝΑ

ΣΕΛΙΔΕΣ 672, 675,278-80,769,708,724, 748,756,760,768,772,780, 792.

2. ΕΠΟΧΗ

ΣΕΛΙΔΕΣ 2, 4, 52,56, 61,67. 78-9,103, 107.

3. ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ

ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΦΡΑΝΤΖΗΣ, ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

3.ΔΙΚΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

ΓΕΝΙΚΑ

ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

ΓΑΚ ΟΘΩΝΟΣ Φ 163, 163Β

ΚΑΙΤΗ ΤΣΙΧΛΗ -ΑΡΩΝΗ Η ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ 1834.ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΚΟΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ.ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ .ΑΘΗΝΑ 1984. ΣΕΛΙΔΕΣ 467.

Πατήρ Δημήτριος Ξυδόπουλος, ο Άγιος Ιερέας της Βαλύρας

 Αφιερωμένο στον μακαριστό πατέρα μας, Δημήτριο Ξυδόπουλο

       Είθισται, έναν κεκοιμημένο να μην τον αποκαλούμε κύριο, διότι δεν είναι κύριος του εαυτού του, αφού  τον έχει εγκαταλείψει η ψυχή του. Νεκροί δεν είναι μόνο εκείνοι που κατεβαίνουν στον λάκκο, αλλά και εκείνοι που στερούνται τη βοήθεια και χάρη του Θεού. Εξαιρούνται οι άγιοι και αυτοί τους οποίους επιλέγει   ο Θεός ,  προκειμένου να εργαστούν   για το πανανθρώπινο και σωτήριο έργο Του.

     Ανάμεσα στους εκλεκτούς του Κυρίου, για  τη θεάρεστη προσφορά του στην ενορία της Βαλύρας, συγκαταλέγεται και ο μακαριστός πατήρ Δημήτριος Ξυδόπουλος, τον οποίο τιμά η Βαλύρα στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου ετησίως, στο άγιο θυσιαστήριο όπου έχει εγκατασταθεί και παραμένει δεόμενη υπέρ ημών των αμαρτωλών, η  θεοπρόβλητη  ψυχή του, από το 1973, που αποδήμησε εις Κύριον. Ο άγιος ιερέας   υπηρέτησε στη Βαλύρα από το 1940, έως το 1969, όπου συνταξιοδοτήθηκε, όπως αναφέρει στο βιβλίο του “Βαλύρα Ονομάτων Επίσκεψις”, ο καθ. Ιωάννης Λύρας (Λύρας, 2018, σελ. 18). Η παλιά εκκλησία του Αγίου Δημητρίου ήταν Μετόχι της Μονής των Αμυαλών, αλλά μετά το κλείσιμο  του Μοναστηριού περιήλθε στην ενορία της Βαλύρας.

Ο Ιατρός Γεωργακόπουλος και ο Θείος Φύλακας στη Γέφυρα της Βαλύρας ,το 1936

 Αφιερωμένο  σε εκείνους που με βαθύτατη πίστη και αγάπη στον Θεό, υπηρέτησαν ιατρικά τον άνθρωπο

        Ο ιατρός Γεωργακόπουλος, με το παρανόμι Νταρντούνης, ήταν ένας αξιοπρεπής και άρτια καταρτισμένος παθολόγος και γυναικολόγος,  ο οποίος προσέφερε τις υπηρεσίες του στους κατοίκους της Βαλύρας και στα γύρω χωριά, πριν από τον Β ΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν ένας θετικός και αισιόδοξος άνθρωπος, που όσοι τον έβλεπαν αισθάνονταν μεγάλη σιγουριά και το ήμισυ της θεραπείας τους στηριζόταν στην καλή διάθεση και ασφάλεια που τους ενέπνεε ο δικός τους γιατρός , ο Νταρντούνης τους.
Το ίδιο όμως αισθάνονταν και οι κάτοικοι στη Λάμπαινα, που δεν  απέχει πολύ από τη γέφυρα της Βαλύρας. Γι΄ αυτό, ο υπεύθυνος  επιστήμονας, μοίραζε τις μέρες του  μεταξύ των δύο χωριών, σε σταθερή βάση. Είχε ένα ωραίο μουλάρι, πολύ εργατικό, το οποίο    κατανοούσε τη σημαντικότητα του έργου του αφεντικού του και αγόγγυστα τον μετέφερε, όπου υπήρχε   ανάγκη για ιατρική επέμβαση. Το θεάρεστο βέβαια έργο του γιατρού δεν το θαύμαζαν μόνο οι άνθρωποι, αλλά και οι άγιοι, οι φύλακες και θείοι επιστάτες της Βαλύρας , που κατοικούν στις τέσσερες εκκλησιές και στα έξι ξωκκλήσια του χωριού, από τη μέρα που εγκαθιδρύθηκε το θυσιαστήριο τους.

Δημήτρης Κατσίρης, ο Σαγματοποιός της Βαλύρας ,στο Έπος του 1940

 Αφιερωμένο στους Βαλυραίους ήρωες του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου

        Η Βαλύρα ανέδειξε ήρωες τόσο κατά την απελευθέρωση από τον Τουρκικό ζυγό, όσο και   στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Ανάμεσα  στα τιμώμενα πρόσωπα του χωριού μας περιλαμβάνεται και ο νεαρός σαγματοποιός και  εκπαιδευτής αλόγων Δημήτρης Κατσίρης , ο οποίος έπεσε υπέρ Πατρίδος στα Ελληνοαλβανικά σύνορα.  Η πρόσοψη του παλιού σιδηρουργείου του αείμνηστου Μπαρμπαλιά αποτελεί ένα μικρό μέρος από τη προπολεμική οικία που κληρονόμησε η Ευσταθία Γρίβα από τον πατέρα της Δημήτριο και   είναι ο χώρος που  είδε το φως της ζωής του ο ήρωας Δημήτρης Κατσίρης.

   Ο Δημήτριος Γρίβας, ο παππούς του Δημήτρη Κατσίρη, ήταν ένας ευκατάστατος Βαλυραίος κτηματίας με σεβαστή ακίνητη περιουσία, που την μοίρασε στην κόρη του Ευσταθία που απέκτησε από τον πρώτο του γάμο, και στα άλλα τέσσερα παιδιά του,    Γιώργο , Κωνσταντίνο , Μαρία και Γιαννούλα, από τον δεύτερο γάμο του. Μετά τον ιερό ναό του Αγίου Κων/νου και Ελένης, οδεύοντας προς την γέφυρα της Βαλύρας, ακολουθεί το σιδηρουργείο του Μπαρμπαλιά, που ήταν το σπίτι της Ευσταθίας, στη συνέχεια   της αδελφής της Μαρίας,  κατόπιν  ήταν το αρχοντικό  του παππού Δημήτρη Γρίβα, που το κληρονόμησε ο γιος του  Κωνσταντίνος και στη συνέχεια το σπίτι του Γιώργου Γρίβα. Η αδελφή τους  Γιαννούλα πήρε την περιουσία της σε χρήματα και παντρεύτηκε στη Λάμπαινα. Η Ευσταθία, εκτός από το σπίτι στη Βαλύρα, κληρονόμησε  από τους γονείς της και τρία στρέμματα ελιές στις Ξιφάρες, προς τη Λάμπαινα,  κτήμα με  κατάλληλο χώρο για το γύμνασμα των αλόγων του γιου της  Δημήτρη Κατσίρη.

Σε εκείνους που αγιογραφούν τη ζωή, με θεία κονδύλια στη Βαλύρα

          Ο παππούς Σταύρος  που ζούσε στο Μπιζάνι της Βαλύρας, όταν υπηρέτησε στον Ελληνικό στρατό     το 1905, έτυχε κοντά στο στρατόπεδο να βρίσκεται  μία μικρή νεόκτιστη εκκλησία, για την οποία ο  διοικητής του έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί ήταν αφιερωμένη στην Παναγία και την μητέρα του     την έλεγαν Παναγιώτα.  Η εκκλησία  χρειαζόταν αγιογράφηση, οπότε ρώτησε όλους  τους στρατιώτες αν κάποιος  γνωρίζει τη συγκεκριμένη τέχνη . Τελικά βρέθηκε ανάμεσα στους νεοσύλλεκτους  ένας ειδικευμένος στην αγιογραφία, ο Φώτης. Στην συνέχεια αναζήτησαν  στο στρατόπεδο     έναν βοηθό  ο  οποίος να ζωγραφίζει καλά, ασχέτως αν δεν έχει γνώσεις αγιογραφίας και προσφέρθηκε ο νεαρός τότε παππούς Σταύρος.

O Νεοσύλλεκτος Σταύρος από τη Βαλύρα και τα Κονδύλια της Αγιογραφίας, το 1905

Σε εκείνους που αγιογραφούν τη ζωή, με θεία κονδύλια στη Βαλύρα

          Ο παππούς Σταύρος  που ζούσε στο Μπιζάνι της Βαλύρας, όταν υπηρέτησε στον Ελληνικό στρατό     το 1905, έτυχε κοντά στο στρατόπεδο να βρίσκεται  μία μικρή νεόκτιστη εκκλησία, για την οποία ο  διοικητής του έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί ήταν αφιερωμένη στην Παναγία και την μητέρα του     την έλεγαν Παναγιώτα.  Η εκκλησία  χρειαζόταν αγιογράφηση, οπότε ρώτησε όλους  τους στρατιώτες αν κάποιος  γνωρίζει τη συγκεκριμένη τέχνη . Τελικά βρέθηκε ανάμεσα στους νεοσύλλεκτους  ένας ειδικευμένος στην αγιογραφία, ο Φώτης. Στην συνέχεια αναζήτησαν  στο στρατόπεδο     έναν βοηθό  ο  οποίος να ζωγραφίζει καλά, ασχέτως αν δεν έχει γνώσεις αγιογραφίας και προσφέρθηκε ο νεαρός τότε παππούς Σταύρος.

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΤΖΙΜΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΤΑΛΙΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΠΡΟΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΙΣ 20-7-2021

 

ΦΙΛΕ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟ ΚΑΛΟ

 ΠΟΝΕΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΧΑΜΟ ΣΟΥ

 ΠΟΥΓΡΑΦΕ ΤΟ ΡΙΖΙΚΟ ΣΟΥ.

ΑΞΙΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ

ΤΗΣ ΜΠΑΤΑΛΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ

 ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΕΣ ΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ

 ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ.

ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ

 ΜΕΣΣΗΝΙΟΙ ΤΗΣ ΑΛΛΟΔΑΠΗΣ

ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ

 ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.

ΑΣ ΕΙΝ’ ΤΟ ΧΩΜΑ ΕΛΑΦΡΥ

 ΣΤΟΥ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ ΤΗΝ ΑΥΛΗ

 ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΣΚΕΠΑΣΕΙ ΓΙΑΝΝΗ

ΤΗΣ ΒΑΛΥΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ.

ΤΟΥ ΤΖΙΜΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

25-5-2021

Ο Ιεράρχης που Λεηλάτησε τη Μεσσηνία: Μέρος Δεύτερο

 Ο όχι και τόσον ‘Πανάρετος” και η  Μαυροφορούσα Υπεραγία  Θεοτόκος  της Βαλύρας

 Αφιερωμένο σε εκείνους που σεβάστηκαν και προστάτευσαν τα ιερά και όσια του τόπου μας.

       Κατά τα σκοτεινά χρόνια της δεκαετίας του 1980 , περίοδο   λεηλασίας των ιερών εικόνων της Μεσσηνίας από τους μητροπολιτικούς ναούς και τα ξωκκλήσια των χωριών της Μεσσηνίας, ιδίως της Βαλύρας,  σατανικός νους ήταν ο ακατονόμαστος Μητροπολίτης Μεσσηνίας και πρωτοπαλίκαρο ο όχι και τόσον ‘Πανάρετος” ,μοναχός του Βουλκάνου ,με έναν οδηγό κι ένα μικρό φορτηγό .Περιφέρονταν από χωριό σε χωριό, με τις  ευλογίες του Δεσπότη,  και συνέλεγαν όλες τις παλιές εικόνες, δήθεν  για συντήρηση και τοποθέτηση στο Μουσείο στη Καλαμάτα, όπως θυμούνται οι κάτοικοι των χωριών της Μεσσηνίας. Ο  νέος τότε  μοναχός “Πανάρετος”, χωρίς διάκριση, πειθήνιο όργανο της μεγαλύτερης μαφίας που  γνώρισε ποτέ η Μεσσηνία στον εκκλησιαστικό  χώρο, όργωσε ,χειρότερα από τον Ιμπραήμ, πολλά ιερά εκκλησάκια στα  χωριά και τους αφαίρεσε τον θείο στόλο τους, επιστρέφοντας με θησαυρούς προς αξιολόγηση στη Μονή του Βουλκάνου, όπου ανενόχλητος ο  “δεινός ιεράρχης”, με στόχο την ανακαίνιση και συντήρηση των Μονών και των ναών, είχε καταντήσει τον οίκο  της Παναγιάς οίκο εμπορίου.

Στρατής Τσιλίκας, το Όργανον της Τάξεως επί το Έργον

 Αφιερωμένο σε όσους υπηρέτησαν με ήθος, ως αγροφύλακες στη Βαλύρα

       Μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο , γεννήθηκε στη Βαλύρα ένας μελαχροινός φιλόπατρις  αγροφύλακας, με έντονη την αίσθηση του χιούμορ, που άλλον  όμοιο η Βαλύρα δεν γνώρισε. Γιατί πολλοί καλοί  αγροφύλακες υπηρέτησαν στο χωριό, αλλά τον  Στρατή, στην ευρηματικότητα και στο χιούμορ, δεν τον έφθανε κανένας! Όταν ο Αριστοτέλης έγραφε τα Φυσιογνωμικά  και περιέγραφε τον έντιμο, άξιο, αξιόπιστο, δυνατό και εχέμυθο άνδρα ,σίγουρα έναν  Στρατή της αρχαιότητας θα είχε υπόψη του, αλλά του μέγα φιλοσόφου τού  διέφυγε κάτι. Ήταν ένα ανεπαίσθητο γελάκι, κρυμμένο δεξιά, κάτω από το παχύ μουστάκι του  Τσιλίκα, που σήμαινε “θα σας τη φέρω   μπαγάσηδες”!

Οι Τζατζάδες στη Βαλύρα, τη Δεκαετία του 1950

 Αφιερωμένο στα θύματα  της  φτώχειας στη  Βαλύρα των παππούδων μας

       Ο χαρακτηρισμός Τζατζάς προήλθε από τον διαβόητο λήσταρχο Μήτρο Τζατζά, που έδρασε στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο και στη Μακεδονία κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Ήταν γνωστός πανελλαδικά για την απαγωγή του γερουσιαστή Σωτηρίου Χατζηγάκη το 1929 στη Θεσσαλία.Το όνομά του έγινε συνώνυμο του “κακούργος”. Στη Βαλύρα, την περίοδο του 1950, αποκαλούσαν Τζατζάδες τους ντόπιους κλέφτες που λήστευαν τα νοικοκυριά, τους κήπους, τους μπαξέδες και τα κτήματα των κατοίκων. Ήταν συνήθως άτομα φτωχά, ορφανά, χωρίς προσανατολισμό, πεινασμένα, που έψαχναν τροφή για να   καταστείλουν τη πείνα τους και να θεραπεύσουν τη πονεμένη τους κοιλιά. Οι σημερινοί αντίστοιχα Τζατζάδες είναι   παραβάτες του νόμου,  γιατί η τροφή και η στέγη δεν τους λείπει και το κίνητρό τους είναι κυρίως η  συσσώρευση χρήματος και πραγμάτων.

Ο Γάμος του Αριστείδη Μπουρίκα από τη Βαλύρα με τη Γεωργία Κολλάτου από το Αριστοδήμειο , το 1890.

  Αφιερωμένο  στις γιαγιάδες μας , οι οποίες μας δίδαξαν τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας  

        Καθώς  αέριζα τα υφαντά της προγιαγιάς μου Γεωργίας , που δυστυχώς δεν πρόλαβα να την γνωρίσω, και της γιαγιά μου Κωνσταντίνας, το  βλέμμα μου έπεσε επάνω σε δύο άσπρες νυφιάτικες πετσέτες, υφαντές στον αργαλειό, διακοσμημένες με δαντέλλα χειρός . Ο νους μου έτρεξε στη παιδική μου ηλικία, στο έτος  1967,  όταν η γιαγιά μου  Κωνσταντίνα  μου έλεγε μπροστά στον αργαλειό της, σαν παραμύθι το θυμάμαι, πόσο  άξια γυναίκα και μοναδική υφάντρα ήταν η μητέρα της Γεωργία, στην οποία έμοιασε η ίδια, όχι μόνο στη μορφή, αλλά και στα  πολλά και μοναδικά ταλέντα  της. Η γιαγιά Γεωργία ήρθε  νύφη στη Βαλύρα από το Αριστοδήμειο, στο  πέτρινο σπίτι του προπάππου μου Αριστείδη στο Μπιζάνι, που ήταν ένας ομορφονιός και καλά  αναθρεμμένος,  παράλληλα πολύ υπεύθυνος και εργατικός κτηματίας, μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Ήταν δε τόσο μεγάλη η απώλεια για τη γιαγιά μου Κωνσταντίνα , όταν έφυγαν από τη ζωή οι αγαπημένοι της γονείς, που μόνο μία φορά τον χρόνο αφαιρούσε τον μαύρο κεφαλόδεσμο και άλλαζε το μακρύ  μαύρο φόρεμα της,  της Αγίας Τριάδος  κατ΄ εξαίρεση, για να κάνει το χατήρι του άνδρα της, του παππού μου Γιώργου Γρίβα, όταν τον συνόδευε στο πανηγύρι της Βαλύρας.