Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΙΟΛΟΓΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΙΟΛΟΓΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010

Ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης


Άρθρο Γιάννη Δ. Λύρα - καθηγητή βιολογίας
Ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης εφαρμόσθηκε στην Αθήνα από την Κλεισθένη το 508 π.Χ. Στη Ρωμαϊκή περίοδο και στο Βυζάντιο περιήλθε σε παρακμή. Στην Τουρκοκρατία σημειώθηκαν σημαντικές αλλαγές με σκοπό την είσπραξη φόρων κυρίως από την περιφέρεια.
Με την απελευθέρωση του Ελληνικού κράτους το 1833 ΄΄περί συστάσεων δήμων’’
το Ελληνικό κράτος διαιρέθηκε σε 10 νομούς που με τη σειρά τους διαιρέθηκαν σε 42 επαρχίες, οι οποίες στη συνέχεια διαιρέθηκαν σε δήμους.Το 1912 ο υπουργός εσωτερικών Εμμανουής Ρεπούλης στην κυβέρνηση Βενιζέλου προώθησε προς ψήφιση στη Βουλή που καθιέρωσε τη διάκριση του ΟΤΑ σε δήμους και κοινότητες λαμβάνοντας υπ΄όψιν τις ιστορικές και αναπτυξιακές ανάγκες της κάθε περιοχής.  Το νομοσχέδιο αυτό υπήρξε σταθμός στην εξέλιξη της τοπικής αυτοδιοίκησης της πατρίδας μας απελευθερώνοντας την περιφέρεια από τον φεουδαρχικής έμπνευσης θσμό του πατριαρχικού δημάρχου που καταδυνάστευσε την ύπαιθρο.Το Σύνταγμα του 1927 με το άρθρο 107 αναγνώρισε για πρώτη φορά συνταγματικά την τπική αυτοδιοίκηση και η λήξη των περιφερειακών αυτών έγινε με την ψήφιση του Συντάγματος το 1952.Το 1994 καθιερώθηκε ο θεσμός του αιρετού νομάρχη (2ος βαθμός τοπικής αυτοδιοίκησης) με ταυτόχρονη δημιουργία του περιφερειάρχη (3ος βαθμός τοπικής αυτοδιοίκησης), ο οποίος είναι κυβερνητικό πρόσωπο. Επειδή σήμερα η τοπική αυτοδιοίκηση αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα το Δεκέμβριο του 1997 ψηφίστηκε το πρόγραμμα Ιωάννης Καποδίστριας με σκοπό την κατάργηση και συνένωση κοινοτήτων δημιουργώντας τους νέους 900 δήμους και 133 κοινότητες. Ο νέος δήμος Ιθώμης με έδρα τη Βαλύρα προήλθε από τις συνενώσεις των κοινοτήτων:

Δευτέρα 19 Απριλίου 2010

Μαυροζούμενα:Υπάρχει ακόμα ελπίς...

Το στρείδι νίκησε το φίδι στα νερά της Μαυροζούμενας.Αφού παρά τα διάφορα απόβλητα που πέφτουν στο ποτάμι της Βαλύρας,υπάρχουν ακόμα τέτοιοι οργανισμοί, σημαίνει ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα διάσωσής του.Στην αρχαιότητα τα ποτάμια ήταν πηγή
ζωής και για αυτό είχαν Θεϊκή υπόσταση.
Σήμερα τα έχουμε καταντήσει χώρους αποβλήτων και απορριμάτων.Κάποτε στο ποτάμι μας,εκτός από την απόλαυση του μπάνιου μας στις ζέστες του Καλοκαιριού, τρώγαμε ψάρια,χέλια και καβούρια.Σήμερα ποιός τολμάει να τα πλησιάσει λόγω της μόλυνσης;;;
Στη φωτό ο άτυχος νερόφιδας,που κρατάει στα χέρια του ο καθηγητής Βιολόγος και Ιστοριοδίφης Κος Γιάννης Λύρας,προσπάθησε να φάει το στρείδι όμως εκείνο έκλεισε τις σιαγόνες του και ο νερόφιδας ...εξέπνευσε!!!
Η προστασία του ποταμού από την διαρκή μόλυνση είναι υπόθεση όλων μας,γιατί αφορά
την υγεία μας.Όμοροι Δήμοι και Νομαρχία πρέπει να δραστηριοποιηθούν προς την κατεύθυνση αυτή.
Ι.Λινάρδος