Πέρασε καιρός φίλε αγανακτισμένε που δεν έχω νέα σου…
Έπαψα πια να σε βλέπω στους δρόμους και στις πλατείες,
Να φωνάζεις συνθήματα κατά του συστήματος,
Να αποκαλείς τους πολιτικούς προδότες της πατρίδας,
Να θέλεις να κάψεις «το μπουρδέλο τη Βουλή»,
Να στήνεις κρεμάλες στο Σύνταγμα
Να πετάς αυγά, γιαούρτια, πέτρες,
Να ξηλώνεις πλακάκια, να καις παγκάκια, να σπας βιτρίνες,
Να κάνεις συντονισμένες πορείες με τους Ισπανούς και τους Ιταλούς,
Να ξημεροβραδιάζεσαι στ΄ αντίσκηνα μιλώντας για άμεση δημοκρατία,
Να ορκίζεσαι στα παιδιά σου ότι θα δώσεις τον αγώνα μέχρι το τέλος..
Αλήθεια, τι συνέβη φίλε αγανακτισμένε και πια δε συναντιόμαστε;