Και οι Ελιές έχουν τον Άγιο τους

 Αφιερωμένο στους  ελαιοπαραγωγούς  της Βαλύρας

        Η Κωνσταντινιά ήταν μία παραδοσιακή Βαλυριώτισσα, που γεννήθηκε λίγο μετά τον Α΄Παγκόσμιο πόλεμο  στο χωριό. Προερχόταν από μία πολύ   καλή χριστιανική οικογένεια     και ήταν η πρώτη κόρη ανάμεσα σε τρεις αδελφές, τη Καλλιόπη και τη Σταυρούλα. Ήταν η αγαπημένη της μητέρας της Γεωργίας, γιατί την ακολουθούσε κατά γράμμα και από μικρή ηλικία έμαθε όλα τα μυστικά της υφαντικής τέχνης , του ραψίματος και του κεντήματος,  της παρασκευής τοπικών προϊόντων όπως ήταν το πήξιμο του τυριού, οι μυζήθρες, οι χυλοπίτες , ο τραχανάς, οι ελιές, τα τουρσιά, τα λουκάνικα, το σύγκλινο,  ο πελτές, τα παραδοσιακά φαγητά και γλυκά. Είχε αναπτύξει και άλλες δεξιότητες η Κωνσταντινιά, όπως  τη καλλιέργεια του κήπου και την αποξήρανση των οσπρίων , σκόρδων, κρεμμυδιών, και άλλων λαχανικών. Γνώριζε πώς να πήζει ωραίο σαπούνι, να φτιάχνει τα λούπινα τις απόκριες και να κάνει υπέροχες πίτες με υλικά από τον κήπο της, όπως κολοκυθόπιτες, γλυκιές σπανακόπιτες με μαύρη σταφίδα  ,  και πίτες με σπαράγγια και μανιτάρια του βουνού δικής της έμπνευσης. Βοηθούσε τον άντρα της  όταν έφτιαχνε το κρασί της χρονιάς και  φρόντιζαν μαζί τα ζωντανά τους, γιατί ήταν κτηνοτρόφοι. Την πρώτη χρονιά που παντρεύτηκαν, οι ελιές που  της έδωσαν  προίκα  οι   γονείς της στα Αγρίλια, έκαναν πολύ καρπό και το λάδι έφτασε  πλουσιοπάροχα     μέχρι τον επόμενο χειμώνα, πέρα από εκείνο που πούλησαν. Τη δεύτερη χρονιά   η σοδειά ήταν πολύ μικρή, αλλά ήταν αναμενόμενο, γιατί πάντα έτσι συνέβαινε και συμβαίνει  στους ελαιώνες  στο χωριό.

Το Κυπαρίσσι της Αγίας Παρασκευής

 Αφιερωμένο σε όσους αγωνίζονται για να περισώσουν τη χλωρίδα και τη πανίδα της Βαλύρας

        Η Βαλύρα ,  προς το τέλος του 1800 , είχε νύμφες στα δάση και τις όχθες της Μαυροζούμενας, Δρυάδες και Αμαδρυάδες, Συλφίδες στον μυρωδάτο αέρα της και Σαλαμάνδρες ,που χόρευαν στις φωτιές του Αι Γιάννη  Ριγανά. Είχε όμως κι έναν περαστικό  γαμπρό από τη Ζάκυνθο, που ζούσε στη Μεσσήνη, τον λεγόμενο Ζαμπάτο, που έλαβε το παρανόμι του από τα μανουσάκια που έκοβε στον κάμπο της Βαλύρας και τα έλεγε ζαμπάκια.Με αυτά  στόλιζε το πέτο στο σακάκι του, και το  ασορτί καπέλο του . Η Βαλύρα είχε και μία γύφτισσα, τη Γαλιάντρα,  με πνεύμα προφητικό, που  όπως  εκείνη υποστήριζε, κατοικούσε εντός της από τον προπάππο της στην Αφρική. Η Γαλιάντρα    πληρωνόταν καλύτερα από  δικαστή παρά τω Αρείω Πάγω, διότι έλυνε, με συνοπτικές διαδικασίες, πολλές και σημαντικές υποθέσεις  στη Βαλύρα!

Αυτή την ιστορία που θα σας διηγηθώ , μου την  είπε κάποτε ο παππούς μου Γιώργης, που την είχε ακούσει από έναν συμμαθητή του Βαλυραίο, όταν πήγαιναν μαζί στο Σχολαρχείο στην Ανδρούσα, μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο..

Ο εν Χριστώ Γάμος και η Λύτρωση της Ανιδιοτελούς Αγάπης

 Αφιερωμένο σ΄ εκείνους που   αγάπησαν πραγματικά

      Εάν ταίς γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μή έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε και όρη μεθιστάνειν, (μπορώ να μετακινήσω) αγάπην δε μη έχω, εις ουδέν ειμί,(είμαι ένα τίποτα), είπε ο Απόστολος Παύλος ( Α΄Κορ.κεφ. ιγ΄1-13 ) .  Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός  έδωσε εντολή να αγαπάμε  τον Θεό και τον πλησίον, επίσης  είπε  “αγαπάτε τους εχθρούς  υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς”( Ματθ.κεφ. Ε΄, 43-48). Γιατί τι ωφελεί να αγαπά ο κόρακας τον κόρακα κι ο τζίτζικας τον τζίτζικα, όπως λέγει και η αρχαία παροιμία; Εάν κάποιος πει ότι αγαπά τον Θεόν και τον αδελφόν αυτού μισεί, ψεύστης εστίν. Ο γάρ μη αγαπών τον αδελφόν όν εώρακε,(βλέπει)  τον Θεόν όν ουχ εώρακε(δεν βλέπει) πώς δύναται αγαπάν;   Αναρωτήθηκε ο Άγιος Ιωάννης. Ο μόνος τρόπος για να νοιώσετε το νόημα της ζωής είναι να βάλετε την αγάπη σας επάνω από τη λογική σας,  έγραψε ο Ντοστογιέφσκυ. Για αν συμβεί όμως αυτό πρέπει πρώτα να διαθέτουμε λογική και δεύτερο να γνωρίζουμε ν αγαπάμε  αληθινά.

Κάτω στο Κατώι είναι η Παναγιά

  Αφιερωμένο  στους  Βαλυραίους ,που υπερασπίστηκαν τη πίστη τους με την ίδια τη ζωή τους

         Πριν από την Τουρκοκρατία ,οι  Έλληνες ήταν πολύ πιστοί. Πήγαιναν ανελλιπώς στην εκκλησία και κοινωνούσαν κάθε Κυριακή. Στέκονταν όρθιοι με  σταυρωμένα τα χέρια και παρακολουθούσαν όλη τη θεία λειτουργία. Αν κάποιος ήταν ασθενής, έστελνε μήνυμα με τους άλλους στον παπά για να μάθει αν του επέτρεπε να πάει λίγο αργότερα στην εκκλησία. Ήταν μεγάλη αμαρτία, σαν κατάρα, να πας στην εκκλησιά και να μην κοινωνήσεις. Μόλις τελείωνε η λειτουργία ,όλοι ξεχύνονταν στους δρόμους τραγουδώντας. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη γιορτή, από τον εκκλησιασμό της Κυριακής.  Οι υπόδουλοι Έλληνες ένιωσαν πρωτίστως βαριά τη σκλαβιά,  ακριβώς γι αυτό. Οι Τούρκοι θέλοντας να τους εξισλαμίσουν σταδιακά και ούτως να ισχυροποιήσουν την εδραίωση   της Οθωμανικής αυτοκρατορίας,  δεν τους επέτρεπαν να εκκλησιάζονται. Πατούσαν τις εικόνες των αγίων κάτω  ξεδιάντροπα και μέσα στις εκκλησίες. Οι ραγιάδες δεν είχαν τόπο να σταθούν. Προσπαθώντας να μη χάσουν την Ελληνική τους ταυτότητα, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ορθόδοξη Χριστιανική  πίστη  , είχαν διαμορφώσει χώρους   λατρείας στα κατώγια των σπιτιών τους, όπου συναντούσαν την Παναγιά  ,της έλεγαν τον καημό τους και έπαιρναν δύναμη για να συνεχίσουν.

Ο Βλάμης της Βαλτοκκλησιάς

  Αφιερωμένο στον Μεσσηνιακό λαό ,που αγωνίστηκε για την ελευθερία του τόπου

        Στη Βαλτοκκλησιά της Βαλύρας, που δεν έχει μείνει λίθος επί λίθου, μόνο μερικές   αγιασμένες πέτρες σώζονται ,σαν στεφάνι ξεχασμένο στο χρόνο  γύρω από το θυσιαστήριο , υπήρχε μέσα στο μονόκλιτο  ναό μία εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας , κατά  το έτος 1818 ,που ήταν δεμένη με  μία ιερή και άρρητη δήλωση.   Αν η πληροφορία αυτή  έφθανε ποτέ στα  αυτιά των τυράννων, θα ήταν τόσο μεγάλη  η  οργή των Τούρκων , ώστε  θα κατάπινε ο βάλτος ολόκληρη την εκκλησία και το  Τζεφερεμίνι θα αφανιζόταν.  Το ξύλινο πλαίσιο της εικόνας ήταν κούφιο στο πίσω μέρος   και άνοιγε με ένα  ειδικό κλειδί, που κανένας δεν γνώριζε ποιος   ήταν ο κάτοχός του. Έλεγαν στο    χωριό, ότι η εικόνα ήταν πολύ παλιά και την είχε φέρει ένας ιερέας από τη   Κωνσταντινούπολη.  Ούτε  εκείνος  είχε κλειδί για να την ανοίξει, όπως  είχε πει στον παπά του χωριού, όταν την  άφησε στη Βαλτοκκλησιά, αλλά εξήγησε ότι θα ανοίξει από μόνη της , όταν ο Χριστός θα κατέβει στον Τρούλο της  Αγια Σοφιάς και  το Ελληνικό έθνος θα  είναι πραγματικά ελεύθερο.

Όμοιος Σεαυτώ Γίνου

 Αφιερωμένο σε όσους  επιθυμούν να γνωρίσουν τον εαυτόν τους

       Ο Χρήστος, δεινός μαθηματικός, καθηγητής   Μαθηματικού Τμήματος ,γνωστού κρατικού Πανεπιστημίου της χώρας, είχε τα γενέθλιά του και ο Παύλος, φιλόλογος και αδελφικός του φίλος από το Δημοτικό σχολείο, του χάρισε ένα βιβλίο με τα αποφθέγματα και γνωμικά των  σοφών της αρχαίας Ελλάδας, με ανάλογη μετάφραση. Αν δεν υπήρχε η μετάφραση ,πολύ θα εκνευριζόταν ο ευέξαπτος μαθηματικός, που έλυνε με μεγάλη ταχύτητα προβλήματα ανωτέρας άλγεβρας, χωρίς χαρτί και μολύβι, έκανε πολύπλοκους υπολογισμούς στο μυαλό του, αλλά τα αρχαία Ελληνικά ουδέποτε τα συμπάθησε, γιατί  η μνήμη του δεν συγκρατούσε ούτε μία αρχαία λέξη, μετά από  τη πάροδο τριών ημερών. Το ίδιο ίσχυε και με τη χριστιανική του παιδεία. Δήλωνε προοδευτικός επιστήμονας. Δεν απέκλειε ότι   υπάρχει Θεός, αλλά αφού δεν μπορούσε να αποδειχθεί ερευνητικά ,με τις σύγχρονες μεθόδους της επιστήμης και τα ανώτερα μαθηματικά  , προς το παρόν δεν υφίστατο. Όταν ο Παύλος τον ρωτούσε τι είναι ο Θεός, εκείνος απαντούσε:

ΝΤΟΥΜΠΑΙ.ΜΥΘΟΣ -ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ.

26 του μηνός ΙΟΥΝΊΟΥ ήταν η πιο καλλίτερη ημέρα μας στο Ντουμπάι. Πήγαμε με το συνεργάτη της κόρης μας Αντώνη από τη Χίο στο εστιατόριο Μύθο κουζίνα, ελληνικό εστιατόριο,γνωστό στην κόρη μου και τον Αντώνη.Μας υποδέχτηκε ένα νεαρό ζευγάρι η Ευαγγελία από την Κυπαρισσία και ο Ηλίας από την Αμφιλοχία.Γευτήκαμε ελληνικές γεύσεις που μας θύμισαν Ελλάδα 100% και συγχαρητήρια στο ζευγάρι που τιμούν την Ελλάδα με ελληνικά προίοντα και ελληνική κουζίνα με γεύσεις, χρώματα, και αρώματα. Ήλία και Ευαγγελία να είσαστε καλά  που τιμάτε και προβάλλεται την Ελλάδα μας ,σεβόσαστε τους πελάτες σας, με το άψογο σέρβις και το χαμογελό σας.

Πτωχός μεν Πλούσιος δε εις Ηθικήν Συνείδησην

 Αφιερωμένο  σε όλους τους Βαλυραίους δασκάλους 

       Έλεγε ο Αδαμάντιος Κοραής,  “για να περάσει κάποιος το δρόμο του σύντομου τούτου βίου, μία μόνη οδός υπάρχει αυτή των “ανθρώπων” όπως υποστήριζε και ο Σωκράτης. Στο πέρασμα αυτό των ανθρώπων,  δεν ελπίζουμε να απαντήσουμε δεξιά και αριστερά  μας αγγέλους, αλλά ανθρώπους καλούς και κακούς, φρόνιμους και ανόητους. Υπάρχει και μία άλλη οδός του βίου, που την ακολουθούν οι αναχωρητές στην έρημο, αλλά αυτή την οδό ούτε ο Σωκράτης συμβουλεύει να την ακολουθήσουμε, αλλά ούτε και εμείς έχουμε όρεξη να την περάσουμε. Υπάρχει και μια τρίτη, διαμέσου των θηρίων. Στη πολιτική οδό απαντάμε ανθρώπους που δεν διαφέρουν από τα θηρία, βρίσκουμε όμως κάποτε και κατά όνομα αλλά και κατά πράγμα αληθινούς ανθρώπους. Αυτούς χρωστούμε να τους κάνουμε φίλους και συμμάχους μας, υπέρ της πατρίδος και κατά των κακανθρώπων”.

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΖΗΜΙΩΝ ΤΟΥ ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΜΠΑΙΝΑΣ

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου χρειάζεται τη συμβολή όλων μας για την έναρξη και αποπεράτωση  αποκατάστασης ζημιών του καμπαναριού του.

 Ήδη έχουν συγκεντρωθεί κάποια χρήματα από δωρεές τα οποία όμως δεν φθάνουν για να ολοκληρωθούν οι εργασίες. 

 Συμβάλλουμε όλοι στη προσπάθεια αυτή με οποιοδήποτε ποσό επιθυμεί και έχει ευχαρίστηση ο καθένας. .Κάθε δωρητής παίρνει απόδειξη για το ποσό που προσφέρει Ευχαριστούμε και ευχόμαστε κάθε καλό στις οικογένειές σας.

 Ο Άγιος Γεώργιος να πρεσβεύει υπέρ ημών .

 Εκ του εκκλησιαστικού συμβουλίου.

 Τηλέφωνα Πάτερ Ιωάννης Φωτεινός +30 697 402 2343 

 Καλλιμανη Άννα 6907388422 

Οικονόμου Δημήτρης 698 070 3637

 Κομποχόλης Βασίλης 690 984 5615 

Θεοδωρακόπουλος Βασίλης 6980668553

 

Η Σωφρονιστήρα Λίθος της Αγίας Τριάδος της Βαλύρας

 Αφιερωμένο σε όσους προσπαθούν να δαμάσουν τον ταύρο εντός τους

        Η Αγία Τριάδα της Βαλύρας είναι ίσως ο πιο μυστηριακός Βυζαντινός ιερός ναός του χωριού ,γιατί η παράδοση τον θέλει ενεργό από την αρχαιότητα έως σήμερα.   Όπως μας πληροφορούν οι γιαγιάδες μας, πριν κτιστεί η εκκλησία ,πήγαιναν οι παλιές νοικοκυρές και λιβάνιζαν τον χώρο, γιατί έβλεπαν κάτι, σαν αρχαίο τάφο.  Η συγκεκριμένη πληροφορία πέρασε από στόμα σε στόμα και από   γενιά σε γενιά. Η Αγία Τριάδα εορτάζει κάθε χρόνο τη Δευτέρα της Πεντηκοστής,     εορταστικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρο στη πλατεία  του χωριού, όπου   γίνεται ένα μεγάλο πανηγύρι.

      Η Γιαννούλα ήταν μία απλή και ταπεινή γυναίκα, γεμάτη καλοσύνη, με βασικές γνώσεις που απέκτησε στο Δημοτικό Σχολείο της Βαλύρας. Το έτος 1968, ήταν  περίπου 60 ετών, λεπτή αλλά  δυνατή , μετρίου αναστήματος, καλοστεκούμενη και δραστήρια, όσον αφορούσε τις οικιακές και αγροτικές εργασίες, με ένα πλατύ χαμόγελο και μια καλή κουβέντα στο στόμα της για όλους, και πάνω απ΄ όλα βαθύτατα θρησκευόμενη.

Εμού Θέλοντος και Θεού Επιτρέποντος

  Αφιερωμένο στους μαθητές της Βαλύρας, που  δίνουν Πανελλήνιες Εξετάσεις 

 -Θα ήθελα πολύ να καταφέρω να περάσω στην Νομική Αθηνών, είπε η Σταυρούλα στη φίλη και συμμαθήτριά της Μαρία και σταυροκοπήθηκε.

-Κι εγώ στην Ιατρική Αθηνών, Παναγία μου! Να φύγουμε από τη κλειστή  κοινωνία του χωριού,να νοικιάσουμε ένα φοιτητικό σπίτι μαζί και να περνάμε θαυμάσια, επιτέλους ,μακριά από την επιτήρηση και τις παραξενιές των γονιών μας.

      Εκείνες το ήθελαν πολύ και  εργάζονταν σκληρά για δώδεκα ολόκληρα χρόνια,στο Δημοτικό Γυμνάσιο και Λύκειο, κάνοντας πολλές θυσίες για τη μελέτη των μαθημάτων τους, αλλά και ο Θεός δεν είχε καμία αντίρρηση. Γιατί, αν όντως είχε αντίρρηση ο Θεός, το ελάχιστο που θα μπορούσε να κάνει, είναι να μην θυμούνται τίποτα κατά την ώρα των Πανελληνίων διαγωνισμάτων και να μην γράψουν καλά. Επειδή όμως ο  Κύριος είναι μακρόθυμος και αναγνωρίζει την προσπάθεια των μαθητών ,δεν  τις  εμπόδισε όσον αφορούσε  την εκπλήρωση των ονείρων τους, και τις βοήθησε άμεσα  ή έμμεσα, προκειμένου να  ολοκληρωθούν επιτυχώς οι στόχοι τους.  Άλλωστε , ο Θεός ευθυνόταν που εκείνες ήταν πολύ οξυδερκείς και αριστούχες.

Μελέτη για τους ελληνικούς κίονες με έμφαση στα ιωνικά κιονόκρανα.

 

 ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ ΤΡΙΦΟΝΩΦ  

Ένας αρχιτέκτονας ή ιστορικός τέχνης θα είχε γράψει καλύτερα αυτό το άρθρο.
Η στήλη είναι το σύμβολο ολόκληρου του σύμπαντος. Το κιονόκρανο είναι το ανώτερο τμήμα της στήλης. Το ελληνικό στυλ των κιονόκρανων - δωρικά (1), ιωνικά (2) και κορινθιακά (3) κιονόκρανα - είναι ευρέως διαδεδομένο. Ας εξετάσουμε τι κρύβεται πίσω από αυτό το αρχιτεκτονικό στοιχείο. Ας στραφούμε στην πνευματική γεωγραφία της Ελλάδας.
 ==== ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΌΣ ΡΥΘΜΌΣ
Η Κόρινθος βρίσκεται στον ισθμό που συνδέει τη χερσόνησο της Πελοποννήσου με την ηπειρωτική Ελλάδα. Η Πελοπόννησος μοιάζει με ένα τσαμπί σταφύλια που κρέμονται από ένα αμπέλι και με το σχήμα της υποδηλώνει την οργανική αρχή που διέπει την ανάπτυξη των φυτών. Το κορινθιακό κιονόκρανο εκφράζει μια φυτική δύναμη. Το σύμπαν μεγαλώνει. Αν το σύμπαν δεν μεγαλώσει, θα καταρρεύσει. Αν ο άνθρωπος δεν αναπτυχθεί πνευματικά, αν δεν πάει στο πνεύμα, θα υποβαθμιστεί. Ένα τέτοιο συναίσθημα δημιουργείται όταν κοιτάζει κανείς το κορινθιακό κιονόκρανο, το οποίο φαίνεται το πιο πλούσιο μεταξύ των άλλων κιονόκρανων. Ας τονίσουμε τώρα μια ιδιαιτερότητά του. Ο κορινθιακός τίτλος τονίζει τη διαδικασία της ανάπτυξης. Προκαλεί μια αίσθηση κίνησης παρόμοια με την κίνηση ενός ποδηλάτη ή την πτήση ενός αεροπλάνου: είτε κινείσαι είτε πέφτεις. Φαίνεται ότι το κορινθιακό κιονόκρανο εκφράζει την αρχή της Manipura. Χρειάζεται μια εις βάθος μελέτη για να περιγραφούν τα υπεραισθητικά πρότυπα με περισσότερες λεπτομέρειες.

ΙΩΝΙΚΉ ΚΟΛΌΝΑ - αισθανθείτε την μέσα στο σώμα σας.

 

 Βαλεντίνος Τριφόνωφ - 

Σε ένα πρόσφατο άρθρο άρχισα να εξετάζω την ιωνική στήλη.
Η στήλη είναι ένα σύμβολο ολόκληρου του σύμπαντος, και το κιονόκρανο της στήλης εκφράζει τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος σχετίζεται με τον Θεό. Ο Λουκάς, μαθητής του Παύλου, τοποθέτησε την αρχή της ιωνικής στήλης στο Ευαγγέλιο του Λουκά. Η πρωτεύουσα της ιωνικής στήλης αποκάλυψε μερικά από τα μυστικά της. Τα κέρατα του ιωνικού κιονόκρανου εμφανίστηκαν ως η Αμερική και η Ευρασία και ο χώρος ανάμεσά τους ως ο Ατλαντικός, κάτω από τα νερά του οποίου είχε βυθιστεί η Ατλαντίδα. Η Ελλάδα, της οποίας το υποσυνείδητο τρέφεται και συνεχίζει να τρέφεται από την υγιή κληρονομιά της Ατλαντίδας, καθώς και το Αιγαίο Πέλαγος και η Μικρά Ασία, σε μειωμένη μορφή μας παρουσιάζουν το ίδιο με τα αντίστοιχα μεγεθυμένα - τις εν λόγω ηπείρους της Γης και τον ωκεανό ανάμεσά τους. Όσο περισσότερο βυθίζομαι στην έρευνα, τόσο πιο εκπληκτικά είναι τα ευρήματα. Ειδικότερα, το ιωνικό κιονόκρανο, του οποίου τα κέρατα καταλήγουν το ένα στο άλλο, υποδήλωνε τα ανθρώπινα μάτια. Αυτό το μυστήριο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα. Στον αρχιτεκτονικό κανόνα, πώς να σχεδιάσεις ένα ιωνικό κιονόκρανο, ένα τέτοιο μυστήριο έχει συστηματοποιηθεί με τη μορφή κανόνων. Οι κανόνες αυτοί πρέπει να υλοποιηθούν. Οι κανόνες σχεδίασης ενός ιωνικού κιονόκρανου παρουσιάζονται σε αυτή τη σύντομη ταινία (στα αγγλικά).
Επιτρέψτε μου, αγαπητέ στοχαστή αναγνώστη, να μοιραστώ την πηγή στην οποία βασίζονται τα συμπεράσματα που δημοσιεύονται στα άρθρα για την Ιωνική Στήλη. Θα βρείτε αυτή την πηγή στις απλές κινήσεις και τη μουσική της Πανευρυθμίας. Ακολουθεί ένας σύνδεσμος για την άσκηση "Square". Αν μπήκατε στον κόπο να παρακολουθήσετε την ταινία για το πώς να σχεδιάσετε ένα ιωνικό κιονόκρανο σύμφωνα με τους κανονικούς κανόνες, θα καταλάβετε εύκολα το τετράγωνο που εκφράζεται στην Πανευρυθμία.

=========================================================================================
Валентиин Трифонов - Живое существо Антропософии

Ионическая колонна - почувствовать ее посредством своего тела

В недавно опубликованной статье я начал рассматривать ионическую колонну. Колонна это символ всего мироздания, а капитель колонны выражает, как человек связан с Богом. Лука, ученик Павла, вложил принцип ионической колонны в Евангелие от Луки.
Капитель ионической колонны приоткрыла некоторые из своих тайн. Рога ионической капители предстали как Америка и Евразия, а пространство между ними - как Атлантика, под воды которой ушла Атлантида. Греция, подсознание которой питалось и продолжает питаться здоровым наследием Атлантиды, а также Эгейской море и Малая Азия в уменьшенной форме являют нам то же самое, что и их укрупненные аналоги – упомянутые континенты Земли и океан между ними.
Чем больше я погружаюсь в исследование, тем удивительнее находки. В частности, ионическая капитель, рога которой перетекают друг в друга, указала на человеческие глаза. Эту тайну знали с древних времен. В архитектурном каноне, как нарисовать ионическую капитель, такая тайна была систематизирована в виде правил. Эти правила должны быть осознаны. Правила рисования ионической капители показаны в этом коротком фильме (in English): https://www.youtube.com/watch?v=HBh04ZtnLDM....
Позвольте, дорогой вдумчивый читатель, поделиться источником, на основе которого сделаны выводы, опубликованные в статьях об ионической колонне. Вы найдете этот источник в простых движениях и музыке паневритмии. Ниже - ссылка на упражнение «Квадрат». Если вы удосужились посмотреть фильм, как рисовать ионическую капитель по каноническим правилам, то вы легко поймете, какой квадрат выражен в паневритмии.
https://www.youtube.com/watch?v=-hZ0WPTydrc.

Ψυχοσάββατο στη Βαλύρα

       Όλοι μας έχουμε παιδικές αναμνήσεις  από  το Ψυχοσάββατο στο χωριό μας. Και ποιος δεν θυμάται τη γιαγιά ή τη μητέρα του και τις γειτόνισσες, που ετοίμαζαν το σπερνό, όπως το έλεγαν.

Καθώς  προετοίμαζα τη διακόσμηση του δίσκου και έβραζα τα κόλλυβα για να τα πάω στην εκκλησία στον Εσπερινό της Παρασκευής, στις 18 Ιουνίου, θυμήθηκα ένα πολύ ωραίο ποίημα για το Ψυχοσάββατο του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη . Ένας πατέρας ψάχνει την όμορφη κόρη του που την πήρε άδικα, μέσα από την αγκαλιά του ο  Χάρος και θρηνεί. Ρωτάει απεγνωσμένα που  μπορεί να τη συναντήσει και   του απαντούν:

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ Δ3 ΤΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 16-6-2021

  ΒΙΟΕΠΙΜΕΡΙΣΤΙΚΟΙ ΤΕΛΕΣΤΕΣ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑΣ

Συνταξιούχου εκπαιδευτικού βιολογίας .

Με βάση τα αριθμητικά δεδομένα των απογόνων  και με τη βοήθεια των Βιοεπιμεριστικών Τελεστών ο διυβριδισμός υπακούει στους τελεστές (3,1)χ(1,2,1)=3,6,3,1,2,1=6,3,3,2,1,1, =300,600,300,100,200,100=600,300,300,200,100,100

Το διυβριδισμό τον ανάγω σε 2 μονουβριδισμούς.

Η ΜΑΝΝΑ ΤΟΥ ΡΑΜΜΟΓΙΑΝΝΗ

 Αφιερωμένο στου πολεμιστές Βαλυραίους ,που αγωνίστηκαν για την Ελευθερία της Ελλάδας

        Το 1805 φεύγοντας ο Κολοκοτρώνης από τη Μάνη, πέρασε από τον Άγιο Φλώρο και έφθασε στη Σκάλα Μεσσηνίας, με 80 αρματωμένους. Προσπαθούσε να διαφύγει προς τον Αετό της Τριφυλίας από τα Κοντοβούνια. Οι Τούρκοι εκείνο τον καιρό είχαν σουβλίσει στη Ράχη της Σκάλας τον φίλο του Καρακίτσο. Γι  αυτό αναγκάστηκε και ήρθε στο Τζεφερεμίνι, τη σημερινή Βαλύρα, με σκοπό να περάσει στα Δυτικά Κοντοβούνια και από εκεί στον Αετό, για να ξεφύγει από την καταδίωξη των Τούρκων και των  Τουρκόφιλων.  Η Ανδρούσα ήταν το διοικητικό κέντρο και αποτελούσε Τουρκική βάση στρατού. Κάποιοι προδότες , ειδοποίησαν στην Ανδρούσα ότι ο Κολοκοτρώνης είναι στο Τζεφερεμίνι με το ασκέρι του για να τους συλλάβουν. Όταν το έμαθε ο Κολοκοτρώνης, έστησε ενέδρα στους Τούρκους    στη σημερινή γέφυρα , που δεν υπήρχε τότε,του ποταμού Μαυροζούμενα, και έξω από τον Άγιο Βλάση.

Οι Κόκκινοι Αστακοί της Βοστόνης και οι Αγελάδες του Μάρσαλ στη Βαλύρα

    Αφιερωμένο στην αείμνηστη  Αγγελική Λύρα

       Στη καφετέρια του Τμήματος των Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ ( Harvard ) στη Βοστόνη των ΗΠΑ, τον Νοέμβριο του 1955, κάθονται τρεις πρωτοετείς φοιτητές.   Είναι αριστούχοι, γόνοι καλών και ευκατάστατων οικογενειών των Ηνωμένων Πολιτειών, που έτυχαν μίας τόσο μεγάλης ευκαιρίας, να  εισαχθούν σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια παγκοσμίως.

    Είναι ο δεύτερης γενιάς Έλληνας Ηλίας (Elias), που ο πατέρας του είναι κάτοχος μίας μεγάλης αλυσίδας εστιατορίων στη Νέα Υόρκη, ο Τζον (John) που δεν θυμάται καν τους προγόνους του,    ήταν από τους πρώτους  που αποίκησαν στην Αμερική από την Ευρώπη, τους λεγόμενους Pilgrims στα αγγλικά και ο πατέρας του είναι υψηλόβαθμος αστυνομικός στη πολιτεία της Μασαχουσέτης.  Ο τρίτος είναι ο Αλέξανδρος (Alexander) που τον φωνάζουν Άλεξ και είναι δεύτερης γενιάς Ρώσος. Οι γονείς του έφυγαν από τη Μόσχα πριν την   Επανάσταση των Μπολσεβίκων, και ο πατέρας του είναι καθηγητής πανεπιστημίου στον τομέα της ιατρικής επιστήμης και διευθυντής σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσηλευτικά κέντρα της Βοστόνης.

Ο Διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων και το Κοτέτσι του, το Σωτήριον Έτος 1956

 Αφιερωμένο σε εκείνους που υπηρέτησαν την πατρίδα με ευλάβεια

         Ο Λέων,  λόγιος, ευκατάστατος μεσήλικας άνδρας του Κολωνακίου, πρόεδρος  γνωστού Ελληνικού  Οργανισμού του Δημοσίου, αφού ζήτησε στον  οδηγό του να παρκάρει τη λιμουζίνα και να τον περιμένει, πήρε τον χαρτοφύλακά του, φόρεσε τα άσπρα γάντια του, έστρωσε το σακάκι του και περπάτησε με βήμα γοργό και σταθερό προς το γραφείο του Διοικητή της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων στον Πειραιά, τον Φεβρουάριο του σωτηρίου έτους 1956.

Ο λόγος της επίσκεψής του στη Σχολή ,ήταν η ανάρμοστη συμπεριφορά του γιου του Ερμή, που ήταν ναυτικός δόκιμος, και η λήψη απόφασης αν θα παραμείνει στη σχολή ή θα αποβληθεί  εντελώς. Αφού εισήλθε στο κτίριο της Διοίκησης της Σχολής, ΄ρώτησε στη γραμματεία και ανακοίνωσαν το όνομα του στον Διοικητή. Ο Διοικητής τον δέχτηκε με μικρή καθυστέρηση και πρόσχαρο ύφος.

 -     Κύριε Διοικητά,

 -     Κύριε Σ.,  παρακαλώ περάστε.

Ο Θεοφύλακτος και ο Αναστάσης Τζαμαλής στη Βαλύρα του 1834

 Αφιερωμένο  στους αγωνιστές και ήρωες της Μεσσηνιακής Γης

       Το Σωτήριον έτος 1804, γεννήθηκαν την ίδια μέρα ,στον Δήμο Δερρών της Μεσσηνίας ,δύο αρσενικά παιδιά  ,   που οι μανάδες τους ήταν   ξαδέρφες  και λέγονταν Τζαμαλίνες . Το πρώτο παιδί βαπτίστηκε Θεοφύλακτος- Ιωάννης και το  δεύτερο Αναστάσης.  Ονομάστηκε ο Ιωάννης Θεοφύλακτος, γιατί όταν το συνέλαβε η μητέρα του και πριν καταλάβει ότι έμεινε έγκυος ,είδε στον ύπνο της τη Παναγία ,που κρατούσε και κοιτούσε με αγάπη το θείο βρέφος. “Ο Θεός το φυλάει”   είπε η  Παναγία στη Τζαμαλίνα. Γι αυτό, κι όταν γέννησε εκείνη τον γιο της , τον ονόμασε Θεοφύλακτο και σπάνια τον φώναζε Ιωάννη, το όνομα του πεθερού της. Ο Θεοφύλακτος και ο Αναστάσης γεννήθηκαν σημαδεμένοι. Ο μεν  πρώτος κουτσός στο αριστερό του πόδι και ο  δεύτερος με λυγισμένα τα δάκτυλα στο αριστερό του χέρι,  λες και  ο Θεός του έδωσε να κρατεί τη  Γη με τον Σταυρό επάνω, σαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Ενώ μεγάλωσαν μαζί  τα δυο  παιδιά μέχρι τα δεκαπέντε τους χρόνια,   στη συνέχεια ο Αναστάσης έφυγε καβάλα στο άλογο και πήρε τα βουνά,  πήγε να πολεμήσει κοντά στον γέρο του Μοριά, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Ο  Θεοφύλακτος τελείωσε το Ελληνικό σχολείο της εποχής του και  έκανε ιερατικές σπουδές, κοντά σε ντόπιους δασκάλους και ιεράρχες. Μελετούσε πολύ  ,ήταν ένας μοναδικός, αυτοδίδακτος δάσκαλος και  ιστοριοδίφης της εποχής του. Ο πατέρας του είχε πεθάνει και ζούσε με τη μητέρα του σε ένα   παλιό πέτρινο σπίτι στη Βαλύρα.  Αυτά που θα σας διηγηθώ, συνέβησαν  μετά την ερήμωση του Δήμου των Δερρών  το 1833, τη καταστροφή του Μελιγαλά και της Σκάλας, από τον Φέδερ, που είχε αναλάβει να καταστείλει κάθε αντίσταση των κατοίκων της Πελοποννήσου, μαζί με τους αντικαποδιστριακούς  στρατιώτες του Κωλέττη.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΗΝΟΥ 6-6-2021-ΔΗΜΟΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ

 Ο Δήμος Μεσσήνης προχωρά με γοργά βήματα σε τεχνολογικά μονοπάτια για να μπορέσει να προσφέρει στους δημότες του καινοτόμες και μοναδικές λύσεις σε πανελλαδικό επίπεδο. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την κομβική συνεργασία με το εργαστήριο Γνώσης και Αβεβαιότητας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, που επισημοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2020. Έτσι με τη βοήθεια της τεχνολογίας παρουσιάζει ένα διαδικτυακό πιστοποιημένο εκπαιδευτικό παιχνίδι που αφορά στην επανάσταση του 1821 με τίτλο «Γριφομπότ Επανάσταση».

Μέσα από το πρόγραμμα -που απευθύνεται σε παιδιά και μεγάλους- μπορεί κανείς να γνωρίσει τη συμβολή της Μεσσήνης στην επανάσταση του 1821 και να μάθει την ιστορία του τόπου μας. Το «Γριφομπότ Επανάσταση» αναπτύχθηκε από το ΓΑΒ LAB του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και έχει πιστοποιηθεί από το υπουργείο παιδείας. Ο Δήμος Μεσσήνης, είναι ο πρώτος δήμος στην Ελλάδα που υλοποιεί την έκδοση που αφορά στην επανάσταση του 1821.

Ο Πατήρ Μιχαήλ και η Καλή Αμνάς

    Αφιερωμένο σε όλες τις πρεσβυτέρες της Βαλύρας

         Προς το  μέσον της τελευταίας δεκαετίας του 1800, γεννήθηκαν στην Βαλύρα δύο χαριτωμένα παιδιά. Ένα  κοντό, λεπτό και πανέξυπνο αγοράκι με ξανθές μπούκλες, που ονομάστηκε Μιχαήλ κι ένας  μελαχροινός κορίτσαρος ,τύπουΓολιάθ, που έλαβε το όνομα Αντροβασίλω από τα γεννοφάσκια του. Ο Θεός ήθελε αυτά τα δύο πλάσματα να αγαπηθούν τόσο πολύ από την πρώτη Δημοτικού , να παντρευτούν  και να υπηρετήσουν τον Κύριο, μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

     Ο Μιχαήλ, που ήταν έξυπνος και έμοιαζε σαν άγγελος ,αμέσως κατέκτησε  τους πάντες και έγινε ο “Μιχαλάκης  ”.  Όλα τα   κοριτσάκια του χωριού  τα  φώναζαν με το υποκοριστικό τους όνομα στο χωριό, όπως Μαρίτσα, Γωγούλα, Παναγούλα, Τασούλα,όμως  σε κανέναν δεν έκανε καρδιά να πει τον θηλυκό Γολιάθ Βασιλικούλα, γιατί αυτή ήταν η Αντροβασίλω του χωριού ,η μονάκριβη κόρη του Ανδροκλή, και είχε σχεδόν το  ανάστημα του μετρίου ύψους δάσκαλου της, από τη πρώτη Δημοτικού.

Η Λετζέρω της Φτώχειας και της Υπομονής στη Βαλύρα του 1950

  Αφιερωμένο στα φτωχά και στα ορφανά παιδιά της Βαλύρας

 

       Η ζωή  της Λετζέρως στη Βαλύρα , φαντάζει σαν παραμύθι για μικρά παιδιά.  Η μοίρα της     την ήθελε ορφανή  , μόνη και αγράμματη  κατά την εφηβική της ηλικία, να δοξάζει τον Θεό μέσα στη φτώχεια και τη σωματική της εξαθλίωση .  Ζούσε σιωπηλή και  έρημη, σαν ξεχασμένο άγαλμα ,στη πλατεία της Βαλύρας,  σε μία καλαμένια παράγκα, στημένη πάνω σε πλίνθους του 1900,    ανάσαινε σε μια  στενή αυλή, γιατί οι  γονείς της πέθαναν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Λόγιος Δραχμάς της Βαλύρας και το Άγιο Πνεύμα

 Αφιερωμένο στους  μορφωμένους της Βαλύρας

        Ο Θεός, λίγο πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έσπειρε στη Βαλύρα πεντάλεπτα, δεκάρες, εικοσάλεπτα, πενηνταράκια, δραχμές, δίφραγκα, τάλιρα, δεκάρικα, εικοσάρικα, πενηντάρικα, εκατοστάρικα,  διακόσιες δραχμές ,πεντακόσιες δραχμές και χιλιάρικα. Επειδή όμως περίσσευε αξιόλογος χώρος και νομίσματα άλλα της νεοτέρας Ελλάδος δεν έφερε κατά τη δεδομένη στιγμή ανά χείρας  Του ,  κατ΄ εξαίρεση, τεμάχισε   1/4  από μίαν αρχαίαν Ελληνικήν μναν   ,1/4 ρωμαϊκού νομίσματος, φέρον τον Ιούλιο Καίσαρα , 1/4 Κωνσταντινάτου του Βυζαντίου και 1/4 Αγγλικής λύρας και τα έριξε σταυροειδώς στο αυλάκι της Βαλύρας.  Εγεννήθη    παις,  λόγιος και εύχαρις ,πρίγκιψ μετά θείας βούλας, Ευθύδικος ονομαζόμενος, ο οποίος έλαβε το παρατσούκλι “Δραχμάς”.

Η Αννούλα του Γιάνναρη στη Μεταπολεμική Βαλύρα

   Αφιερωμένο στα ΑΜΕΑ της Βαλύρας , που έδωσαν νόημα  στον πρόσκαιρο βίο μας

       “Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι  αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών”, είπε ο Κύριος  στους Μακαρισμούς (Ματθ.Ε΄,3), αλλά δεν  αφορά τους νοητικά ανάπηρους, γιατί αυτούς τους έχει ήδη αναλάβει η θεία πρόνοια. Αναφέρεται σε εκείνους που ταπεινά  αισθάνονται τη πνευματική τους φτώχεια και  ο εαυτός τους εξαρτάται από τον Θεό. Πώς να κατανοήσει τον Λόγο του Χριστού ο αδαής και  υλικά αποστερημένος άνθρωπος ,  όταν τον έχει πλακώσει η   φτώχεια και τα  κοινωνικά αδιέξοδα, ώστε να κρίνει λογικά και να ζητήσει από τον Θεό να τον ελεήσει; Το απειλούμενο εγώ του  καταρρέει από  τη συνεχή   ανέχεια και ως άμυνα ενδύεται  την   αχαλίνωτη φαντασία .Καλπάζει σαν άλογο η ψυχή,   δραπετεύοντας από το στάβλο  της  πραγματικότητας, σε χώρους μακρινούς, εκεί που όλα είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα  μίας “ καθωσπρέπει ζωής”, κοινωνικά αποδεκτής και άκρως επιθυμητής, με πλούτο , δόξα και κοινωνική αναγνώριση, έτσι όπως φαντάστηκε ο απονήρευτος, ο   αγράμματος, ο άπιστος, ο άπληστος, ο ματαιόδοξος, αλλά και  ο  ψυχοπαθής,  αυτή τη μάταιη ζωή του.”Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι τον Θεό όψονται”, είπε ο κύριος και ο διάβολος φρόντισε να μην τον δει κανείς κοσμικός, πάνω σε τούτο τον πλανήτη.  Η Αννούλα  της ιστορίας μας,  όπως διαβάζουμε στο ιστορικό αρχείο για τη Βαλύρα, του καθ . Ιωάννη Λύρα, αισθάνθηκε τον Θεό στα βαθιά της γεράματα,  γιατί όλη της τη ζωή  έβλεπε μόνο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ζήλεψε τη πολιτική, τη δύναμη  , την εξουσία και το χρήμα και τα αναβίβασε σε Θεό μέσα της . Ήταν μία  άμυνα ,ενάντια σε  εκείνους που δεν  εκτιμούσαν πραγματικά τη προσφορά της και υποβίβαζαν  την όμορφη βοσκοπούλα της Βαλύρας.

Μια ζωή … εξετάσεις !

 ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Τις μέρες αυτές τα παιδιά έχουν εξετάσεις. «Εξετάζονται τα σχολεία, λέγαμε παλιά. Εξετάσεις κάθε είδους: εισαγωγικές, προγωγικές, Πανελλήνιες ή Πανελλαδικές, πτυχιακές, μεταπτυχιακές,. Παλιότερα για να «περάσεις» από μία τάξη στην άλλη είτε του Δημοτικού είτε του Γυμνασίου έπρεπε κάθε χρόνο να «εξετασθείς» και να πετύχεις βαθμό προβιβασμού. Αν «κοβόσουν» τον Ιούνιο σε κάποιο μάθημα έπρεπε τον Σεπτέμβριο να διαγωνισθείς εκ νέου σε εξετάσεις ως «μετεξεταστέος» ή «επανεξεταστέος». Κάθε σπίτι τώρα το Μάιο, Ιούνιο έχει παιδιά, εγγόνια, ανήψια, βαφτιστήρια κλπ που διαβάζουν για τις εξετάσεις τους. Όλη η οικογένεια είναι στο πόδι, σε αγωνία και ετοιμότητα. Την τελευταία διετία βέβαια λόγω πανδημίας, τα πράγματα έχουν αλλάξει, με την λεγόμενη τηλεκαπαίδευση και πότε τα σχολεία ανοίγουν και τον άλλο μήνα ξανακλείνουν.

Το Σερνικοβότανο της Βαλύρας και η Θεία Οικονομία

  Στον θείο Αποστόλη, τον γεωπόνο, που δεν απέκλινε από τα σχέδια του Θεού

     Οι άνθρωποι ,από αρχαιοτάτων χρόνων, ανάλογα με τις αντιλήψεις και ανάγκες τους, παρακαλούσαν τον Θεό, όπως τον αντιλαμβάνονταν, ανά ιστορική περίοδο, να τους χαρίσει τέκνα. Ιδιαιτέρως ,ζητούσαν  γιούς ,προκειμένου να  τύχει    διαιώνισης το γένος τους . Όταν  έχαναν την πίστη τους και ο κακός λογισμός τους έλεγε ότι ο Θεός δεν τους  ακούει, κατέφευγαν σε άλλες μεθόδους,  ήπιες έως πολύ  κακές, αλλά και στα βότανα , σε  παραϊατρικές προσεγγίσεις. Ήθελαν να αυξήσουν τις πιθανότητες επιτυχίας του στόχου τους, όσον αφορούσε την τεκνοποίηση και τον οικογενειακό τους προγραμματισμό,αλλά και τη διασφάλιση της συνέχειας της αγάπης και πίστης από τον σύντροφό τους, ιδίως οι γυναίκες. Για παράδειγμα, η  Ραχήλ, η δεύτερη και αγαπημένη  σύζυγος του Ιακώβ, (Γεν.30.1-22)  που ήταν στείρα, ζήτησε από την αδελφή της Λεία, την πρώτη γυναίκα του  ίδιου άντρα, τους μανδραγόρες του γιου της Ρουβάν, αλλά τελικά ο Θεός αποφάσισε, πότε ήταν η κατάλληλη περίοδος, με βάση τη  ταπείνωση τής Ραχήλ και του Ιακώβ, για να αποσύρει την αισχύνη από πάνω της και να καρποφορήσει.

Η Κουκουβάγια της Βαλύρας και ο Αι Γιώργης Καβαλάρης

  Αφιερωμένο σε όλες τις κουκουβάγιες της Βαλύρας, που υπηρέτησαν  ανιδιοτελώς, το θείο σχέδιο

        Η γιαγιά μου Κωνσταντίνα, μου  είχε διηγηθεί , κατά τη παιδική μου ηλικία ,  μία ιστορία,  που είχε ακούσει  από τη δική της  γιαγιά . Αφορούσε τη καλλιέργεια της ψυχής και τη προετοιμασία για τον θάνατο, μέσα από μία  διαισθητική προσέγγιση , βασισμένη τόσο στη βαθιά πίστη των ανθρώπων  για τον Θεό, αλλά και στις τοπικές δοξασίες, διοσημίες, ήθη, έθιμα  και αντιλήψεις, όπως αυτές πέρασαν και παγιώθηκαν, από γενιά σε γενιά, στον τόπο μας.   Η Βαλύρα, του 1960-1970 ,ήταν δύο μορφών: Εκείνη  των κατοίκων του επίγειου βίου, που προσέρχονταν για να λειτουργηθούν στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου , και των  πολιτών της αιωνίου ζωής, που τους φρόντιζε ο Αι Γιώργης, στο  κοιμητήριο του χωριού, έφιππος ,για να τον φοβούνται  όλοι , και να επικρατεί  θεία πειθαρχία, ώστε οι μεν ,να μην ενοχλούν τους δε!

Γρηγόρης Κριμπάς ΣΑΤΙΡΙΚΑ

 (τα σατιρικά μας σχόλια

κι όποιον πάρουνε τα βόλια!)

ΤΟΜΟΣ Β΄

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Σήμερα ζούµε σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Ποτέ άλλοτε δεν εί-

χαµε φτάσει τόσο κοντά στην καταστροφή. Αν δεν αντιµετωπίσουμε τις δύσκολες καταστάσεις µε χιουμοριστική διάθεση υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθούµε στην απελπισία ή ακόµη και στην κατάθλιψη.

Το χιούμορ είναι η καλύτερη άµυνα για την ψυχική μας υγεία. Το

γέλιο ήταν η πιο υγιής αντίδραση το λαού μας σ, όλες τις φάσεις

του πολυκύμαντου βίου του.

Όπως το κάθε τι στη ζωή µας και το χιούμορ πρέπει να σέβεται

το µέτρο. Δεν πρέπει να ξεπέφτει σε ανεπίτρεπτες χυδαιότητες ή

να εκτροχιάζεται σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις και χονδροειδείς χαβαλέδες. Αντίθετα πρέπει να είναι σαν το αλάτι που σε σωστή ποσότητα νοστιµίζει το φαγητό, ενώ σε υπερβολική ποσότητα βλάπτει σοβαρά την υγεία.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΛΙΝΑΡΔΟΥ ΚΩΣΤΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ 1970-71 ΤΑΞΗ ΣΤ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΒΑΛΥΡΑΣ

  ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ.

Το δρεπάνι του χάρου αφαιρεί ζωές νέων από τη Βαλύρα. 

Μετά το θάνατο της Σταυρούλας Λινάρδου  ακολουθεί ο Ντίνος Καίσαρης και χτες ο Κώστας Ηλιόπουλος.

Στη μαθητική φωτογραφία του 1970 οι συμμαθητές και συμμαθητριές σας σας εύχονται καλό παράδεισο και συλλυπούνται τις οικογενειές σας.

 

1970-71  ΤΑΞΗ ΣΤ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΒΑΛΥΡΑΣ

ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΕΛΕΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΑΣΙΝΟΣ ΠΕΝΤΕΑΣ, ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΤΑΘΑ

Το Θαύμα της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας

  Στους γονείς και παππούδες μας, που με το ήθος τους τίμησαν τη Μεγαλόχαρη

      Οι Αρχαίοι Έλληνες  ,μελετούσαν ποιες είναι οι  κατάλληλες μέρες του μήνα   για να συλλάβουν οι γυναίκες τους τόκο. Είχαν διαπιστώσει, ότι  η καλύτερη περίοδος ήταν μετά  τη νουμηνία, δηλαδή μετά το νέο φεγγάρι,  γύρω στις πρώτες εννέα μέρες ,και όχι όταν φθίνει η σελήνη, γιατί υπάρχει γενική αταξία στη φύση, όπως διαπιστώνουν και οι σημερινοί μας  φυσικοί επιστήμονες,   για παράδειγμα, δημιουργούνται στους πορθμούς κυματοαναπλάσεις , γιατί ο ήλιος και η σελήνη βρίσκονται σε αντίθεση . Παράλληλα, απείχαν της συνεύρεσης, κατά τις εορτές των θεών, ιδίως εκείνων που προστάτευαν την πόλη τους. Η Βασίλιννα,   που ήταν η σύζυγος του  βασιλέα των Αθηνών, αποχωριζόταν τον άντρα της για τρεις μέρες ,και κλεινόταν, μαζί με τις συνοδούς της, που ήταν μόνο γυναίκες ,σε έναν συγκεκριμένο  χώρο, στο ιερό του Λιμναίου Διονύσου, μεταξύ της   σημερινής διασταύρωσης της  οδού Αμαλίας και Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στην Αθήνα. Το γεγονός επαναλαμβανόταν κάθε χρόνο , κατά το τριήμερο  της εορτής του Διονύσου. Την επισκεπτόταν ο Θεός και έπρεπε να είναι καθαρή, για να δεχτεί τον λόγο του( Αριστ.Αποσπ. 385, Δημ. 1370.17, Μένανδ. Εν Αδήλ. 336,Ευστ.1425.42).

Όταν Θέλει ο Θεός!

  Αφιερωμένο στον Παράκλητο, στον Φύλακα Άγγελό μας

      Οι άνθρωποι ,που πιστεύουν πολύ στον Θεό, χωρίς να έχουν αποδείξεις, είναι ευλογημένοι. Έχουν ανεπτυγμένη τη διαίσθηση και την ενορατική ικανότητα. Στην αρχαιότητα, όσοι έφευγαν από τη ζωή με αυτή τη ικανότητα, λάμβαναν τον δάφνινο στέφανο των Δελφών. Αντίστοιχα, εκείνοι που  είχαν φωτιστεί  στον νου τους και αντιλαμβάνονταν την παρουσία του θείου εντός τους,    αποχωρούσαν από τη ζωή δίκαιοι, με θεία διάκριση, ηθικοί, απηλλαγμένοι από τα εγκόσμια, και  το βραβείο τους ήταν ο χρυσός στέφανος της ελαίας  των Ολυμπίων. Στα κατώτερα επίπεδα, αυτοί που κατόρθωναν να δαμάσουν τις γενετήσιες ορμές τους και να ανέλθουν συνειδητά, σε ανώτερα πνευματικά επίπεδα, δάμαζαν τον λέοντα της Νεμέας και το στεφάνι τους ήταν από σέλινο.  Ανεβαίνοντας προς τα  εμπόδια της απληστίας, λαιμαργίας, φιλαργυρίας και προσκόλλησης στον υλικό κόσμο ,έπρεπε να δαμάσουν τον γάιδαρο της κοιλιάς τους και να  περάσουν στην αντίπερα όχθη, να πλεύσουν προς την νοητική Κόρινθο. Ο στέφανος τους ήταν από πεύκο.

Η Φιλοξενία ,το Μεράκι και η Ανιδιοτελής Προσφορά ,στη Βαλύρα του 1960-1970

  Αφιερωμένο στις φιλόξενες μητέρες μας

       Η Ελλάδα, από αρχαιοτάτων χρόνων ,θεωρούσε τη φιλοξενία ως θεάρεστο έργο. Ο ξενιστής, που ήταν ο οικοδεσπότης,  δεχόταν με τιμές τον ξένο, και του παραχωρούσε τον ξενώνα   της οικίας του . Του προσέφερε  άριστη  φιλοξενία, επιπλέον δώρα αποχαιρετισμού . Ο Ξένιος Δίας, ήταν ο τιμώμενος Θεός και οι άνθρωποι , φροντίζοντας  έναν ξένο, αισθάνονταν ότι φιλοξενούσαν τον ίδιο τον Θεό στο σπίτι τους. Πίστευαν   ότι οι Θεοί τους δοκίμαζαν, μεταμορφώνονταν και τους επισκέπτονταν, για να διαπιστώσουν πόσο θεοσεβείς είναι, και να τους μεταφέρουν μηνύματα ή να τους καθοδηγήσουν. Στην Οδύσσεια του Ομήρου, (ραψωδία α΄, στίχοι 119-124) , η θεά Αθηνά μετέβη από τον Όλυμπο στην Ιθάκη , στο ανάκτορο του Οδυσσέα , μεταμορφωμένη ως Μέντης, ηγήτορας των Ταφίων. Κι ενώ στεκόταν για αρκετή ώρα στις θύρες ως ξένος, κανένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης δεν το κατάλαβε, από την πολλή οινοποσία και το μοίρασμα των κρεάτων μεταξύ τους . Μόνο  ο θεοσεβούμενος Τηλέμαχος είδε τον ξένο , θύμωσε που στεκόταν για πολλή ώρα χωρίς να τον έχουν προσέξει, τον έπιασε από το δεξί του χέρι και  είπε φτερωτά έπη ,δηλαδή θεία λόγια:

Οι Εικοσιπέντε Θέσεις “Περί Παρθενίας “του Αγίου Αθανασίου του Μέγα και η Ένωσή μας με τον Νυμφίο της Εκκλησίας

 Αφιερωμένο στους  αγίους πατέρες , που υπηρέτησαν και υπηρετούν  τον Κύριο, στον Ι.Ν. του Αγίου Αθανασίου της Βαλύρας

      Ο “εν Αγίοις” πατέρας μας, Αθανάσιος ο Μέγας, στο θεόπνευστο κείμενο του, Περί Παρθενίας , αναφέρεται κυρίως στις μονάζουσες γυναίκες  και στον κανόνα που πρέπει να ακολουθούν, για να είναι θεάρεστες στον Κύριο και ενωμένες μαζί του. Οι νουθεσίες του αφορούν, σε έναν σημαντικό βαθμό, κι εμάς τους κοσμικούς, άνδρες και γυναίκες . Γι αυτό, κρίναμε καλό να παρουσιάσουμε τις εικοσιπέντε θέσεις- εντολές του Αγίου Αθανασίου, για να καταστούν αντιληπτές από το ευρύ κοινό, εφαρμόζοντάς τες στην καθημερινότητά μας.   Αναφέρονται σε όλους μας, γιατί ο νους και η ψυχή μας   χρειάζεται να καθαριστούν και να καλλιεργηθούν σε αυτή τη πρόσκαιρη ζωή, να καταστούν μία “θεάρεστη παρθένα”. Αντιλαμβανόμαστε ότι η κάθε  εντολή και μόνο του Αγίου Αθανασίου,  θα μπορούσε να αποτελέσει μία πτυχιακή εργασία στο Πανεπιστήμιο. Η παρούσα δυνατότητα που έχουμε ,είναι να παρουσιάσουμε τα κεντρικά νοήματα ,περιληπτικά.  Προσευχόμαστε στον Άγιο Αθανάσιο, προστάτη του ιερού ναού του Αγίου Αθανασίου  της Βαλύρας Μεσσηνίας, όπως   φωτίσει τον νου μας , ώστε να μην αποκλίνουμε από τα γραφόμενα του.

ΧΩΡΥΓΟΣΚΑΛΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΓΥΝΑΙΚΏΝ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ (21 -5-1826)

 ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Με την είσοδο των Τουρκοαιγυπτίων στον κάμπο της Καρύταινας οι άμαχοι και οι περισσότεροι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής, έντρομοι διασκορπίστηκαν στα γύρω βουνά παίρνοντας το δρόμο για τα Πισινά χωριά, προκειμένου να σωθούν.

Ο Ιμπραήμ αφού ολοκλήρωσε την καταστροφή στον κάμπο της Καρύταινας και αξιολόγησε την όλη κατάσταση, ξεκίνησε οργανωμένα για τα Μεσσηνιακά Φρούρια, χωρίζοντας το στράτευμα του σε δύο Σώματα1.

Το πρώτο Σώμα με αιχμαλώτους, λάφυρα και τους δυσκίνητους σχηματισμούς ακολουθεί το δρόμο που περνάει από τα Δερβένια του Λεονταρίου, Άγιο Φλώρο και καταλήγει στο Νησί (Μεσσήνη), με μικρές απώλειες από τον κλεφτοπόλεμο που του έκαναν οι Έλληνες.

Οι Εξηντάρηδες Γαμπροί στη Βαλύρα , με τις Ευλογίες του Θεού

  Αφιερωμένο στις χήρες γιαγιάδες μας

       Αν αναρωτηθούμε τι βασικό ,κοινό γνώρισμα , είχε ο Μπαρμπαλιάς και ο καθ. Γιάννης Λύρας στη Βαλύρα, θα διαπιστώσουμε ότι και οι δύο προήλθαν από μία μεγάλη αγάπη, μεταξύ μιας πολύ νέας γυναίκας, κι ενός εξήντα  χρονών και άνω καρπερού συζύγου. Η σαράντα ετών και άνω διαφορά ,μεταξύ των συζύγων, δεν στάθηκε εμπόδιο στη συμπόρευση του βίου τους. Αυτό το όφειλαν στον Θεό, που ευλόγησε τον γάμο τους και φώτισε τον νου τους. Στόχος μας δεν είναι να ενθαρρύνουμε στην εποχή μας παρόμοιες ενώσεις, αλλά να  κατανοήσουμε τα σχέδια του Θεού, πίσω από αυτά τα συζυγικά σχήματα.

     Κατά την εποχή του 1920-1930, πολλοί μετανάστες επέστρεψαν πίσω  στην Ελλάδα, αρκετά ευκατάστατοι, αλλά υπερήλικες. Σύναπταν γάμους με νέες γυναίκες και  απέκτησαν πολυμελή οικογένεια. Αυτή ήταν η περίπτωση του Ανδρέα και της  Ευθυμίας, με την εξαίρεση ,ότι η Ευθυμία, ήταν η ίδια ευκατάστατη, αλλά μονόφθαλμη. Αγάπησε πολύ τον άντρα της και  τον μνημόνευε, μέχρι το τέλος του βίου της. Υπήρχαν όμως και ευκατάστατοι  κύριοι, που μετά την χηρεία τους  , ιδίως αν  ήταν άτεκνοι, παντρεύονταν   μία νέα γυναίκα, που τους άρεσε, για να κάνουν οικογένεια, όπως ο Δημήτρης και η Αγγελική.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΒΑΛΥΡΑΣ Με αφορμή τη γιορτή της ΜΑΝΝΑΣ που γιορτάζεται 9\5

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ

Όταν ένα άτομο είναι τυχερό  στη ζωή του μπορεί να βιώσει  πρόσωπα, γεγονότα, και καταστάσεις πέντε γενεών. Υπολογίζοντας κάθε γενεά κατά μέσον όρο 30 έτη φτάνουμε συνολικά τα 150 χρόνια ιστορίας. Γνωρίζοντας παππού-γιαγιά, γονείς, και αργότερα ο ίδιος γίνεται παππούς   φτάνουμε στις 5 γενιές με την Προ υπόθεση να είναι τυχερός στη ζωή του  και να μπορεί να καταγράφει  όλα αυτά που βίωσε.

Η πολύτεκνη οικογένεια μου , ένας από τους μεντορές μου η γιαγιά μου Αλεζαγού, μητέρα της μητέρας μου ,  ο  ηλικιωμένος πατέρας μου με μεγάλη διαφορά ηλικίας με τη μάνα μου, που έμεινε χήρα  32 ετών με 5 παιδιά ηλικίας 11 έως 4 ετών, απόκτησε 11 (2,4,1,1,3) εγγόνια  (με τη σειρά γέννησης των 4 παιδιών) και τώρα στο στάδιο του παππού έχω από το άμεσο  σόι  των   αδελφών μου 8 (1, 5, 1, -,1) εγγόνια (με τη σειρά γέννησης των 4 παιδιών) και 11 ανίψια  7 παντρεμένα και 4 ανύπαντρα.

7-5-2021. Ο ΠΥΡΓΟΣ , ΤΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ , και ΤΟ ΜΟΛ ΣΤΟ ΝΤΟΥΜΠΑΙ

 

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ.

Χτες   7-9-2021 ημέρα αργίας εδώ στο Ντουμπάι επισκεφτήκαμε το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο, το ενυδρείο και το μόλ ,ενώ αν ήμουν στην Ελλάδα θα πήγαινα στη Βραχοπαναίτσα που γιορτάζει σήμερα της ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ, και  μικρός πήγαινα εκεί με το θείο μου Βαγγέλη Βακρινο πουλώντας παστέλι με μέλι ,κρύο νερό και αναψυκτικά, με έδεσμα  τη γουρνοπούλα ,το πανηγύρι και τα μουσικά όργανα.

Η διαδρομή   από εδώ που μένουμε μέχρι τον πύργο είναι 20-25 λεπτά χωρίς μεγάλη κίνηση. Στη διαδρομή  μέτρησα περίπου 80 γερανούς σε διάφορα κατασκευαστικά έργα που φωτογράφισα  και δημιουργούνται δεκάδες χιλιόμετρα δρόμοι. Εκείνο που σε εντυπωσιάζει είναι οι δρόμοι και η τριπλή γραμμή μεταφοράς υψηλής τάσης, η αυστηρή τήρηση των νόμων ,  και η προστασία  των θαμώνων με διαχωριστικό. Οι τιμές για το ποτό και το γλυκό δεν ήταν υπερβολικές, στο μέρος που καθίσαμε.

Φουντής: Ένα παρατσούκλι , με διάρκεια από τις Αρχές του 1800 Αφιερωμένο στον φίλο του Μπαρμπαλιά, Τζίμη Μητρόπουλο

 Ερχόμαστε άδειοι, φεύγουμε άδειοι, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Η φύση δεν μας ρωτά. αδιαφορεί  για τις επιθυμίες μας, για το αν μας αρέσουν οι νόμοι της με τη νομοτελειά τους. Είμαστε υποχρεωμένοι να  τους δεχτούμε, και συνεπώς με όλα τους τα αποτελέσματα

Κανείς δεν ήλθε για να μείνει. 

Ευχόμαστε μέχρι το τέλος της ζωής μας να είμαστε όλοι με γερά πόδια και γερό μυαλό.

       Στην αγαπημένη μας Βαλύρα, όλοι, λίγο πολύ, είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε ένα παρανόμι.

Συνήθως τα αγόρια, σε παιδική ηλικία, λάμβαναν το παρατσούκλι τους , με βάση τα ιδιαίτερα γνωρίσματα της προσωπικότητάς τους και ιδιάζουσες συμπεριφορές τους ή το κληρονομούσαν από τους προγόνους τους. Τα κορίτσια, συνήθως αποκαλούνταν με το υποκοριστικό του ονόματός τους.

Αν υπάρχει όμως ένα παρατσούκλι  στη Βαλύρα, που χρήζει λαογραφικής μελέτης, είναι σίγουρα το “Φουντής” ,που κληρονόμησε ο Μπαρμπαλιάς, από τον ιδιοκτήτη του πατρικού του σπιτιού, που χτίστηκε στις αρχές του 1800.

Γνώμων Σωτηρίας: Ο Κατηχητικός Λόγος του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου που Ψάλλεται στην Αναστάσιμο Ακολουθία

  Αφιερωμένο στον Ραφαήλ, που γιόρταζε 10 Απριλίου

        Την εσπέρα του Μ.Σαββάτου και  Κυριακή του Πάσχα, αφού φθάσει προς το τέλος της η Αναστάσιμος Ακολουθία και λίγο πριν προσέλθουμε να μεταλάβουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού , ο ιερέας διαβάζει τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου. Ορισμένοι πιστοί, δεν  δίνουν την  ανάλογη προσοχή, ή  βρίσκονται  σε κατάσταση κατανύξεως, ακούνε μεν, αλλά αδυνατούν να ερμηνεύσουν τα λεγόμενα. Υπάρχουν και άλλοι, σχεδόν οι περισσότεροι , που έχουν ήδη αποχωρήσει από την εκκλησία με το πρώτο Χριστός Ανέστη. Κι όμως, είναι τόσο σημαντικό να  εντρυφήσουμε στον συγκεκριμένο Κατηχητικό Λόγο, που δύναται να αλλάξει τις Πασχαλινές μας συνήθειες!

      Μία από τις ωραιότερες ερμηνείες, αναγνωρισμένη από την Εκκλησία της Ελλάδος, είναι αυτή που παραθέτει στο Βιβλίο του “Η Μεγάλη Εβδομάς”, ο μακαριστός αρχιμανδρίτης, Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Το συγκεκριμένο βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 1967 και επανεκδίδεται συνεχώς . Ακολουθεί η ερμηνεία του κατηχητικού λόγου ,( 1969, σελ.606-613).

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΙΝΑΡΔΟΥ ΕΤΩΝ 61, ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ

Σε νοσοκομείο της Αθήνας κόπηκε το νήμα της ζωής, στην παλιά μαθητριά

 μου στο Μελιγαλά Σταυρούλα Νικολάου Λινάρδου ετών 61.

Συλλυπητήρια στην οικογενειά της, στους θείους-θείες και εξαδέλφια της

 στην μακρινή Αυστραλία θα συναντήσει τον αγαπημένο της πατέρα.

Να είναι ελαφρύ το χώμα του Αγιώργη που θα την σκεπάσει.

Την ίδια ημέρα πέθανε στη Λάμπαινα που έμενε και ο βαλυραίος Νικος Μανωλόπουλος. Συλλυπητήρια στην οικογενειά του και αδελφές του

Αγία Ξένη (ή Ξενία)

 Την Αγία Ξένη (ή Ξενία), που γεννήθηκε στην Καλαμάτα και η μνήμη της τιμάται στις 3 Μαΐου, την ευλαβούνται ιδιαίτερα οι κάτοικοι της ιδιαίτερης πατρίδας της και τη θεωρούν προστάτη τους.

Μεγάλωσε με χριστιανικές αρχές, τις οποίες ακολούθησε με συνέπεια μέχρι τον αποκεφαλισμό της το 318, σε ηλικία μόλις 27 ετών.

Και όχι μόνο αυτό, της αφαίρεσαν την καρδιά από το κομματιασμένο σώμα της.

Αρνήθηκε να παντρευτεί, λόγω της πίστης της, τον ειδωλολάτρη έπαρχο της Καλαμάτας, και αυτή ήταν η αφορμή για το διωγμό της.

Όταν παρουσιάστηκε μπροστά στον έπαρχο και την απείλησε με βασανιστήρια αν δεν τον νυμφευτεί, με σταθερή και αποφασιστική φωνή του απάντησε: «Θα τα υπομείνω όλα για το Χριστό».

Tο Στεφάνι της Πρωτομαγιάς: Παράδοση και Ψυχοθεραπεία

ΕΦΗ Η. ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

        Το  στεφάνι της πρωτομαγιάς είναι παράδοση ,εξ αρχαιοτάτων χρόνων, αλλά και ψυχοθεραπευτικό μέσον. Προσφέρει χαρά, δρα αντικαταθλιπτικά, αλλάζοντας τη διάθεση,ασκεί τους οφθαλμούς αλλάζοντας ευχάριστα την εικόνα, χαρίζει χαμόγελα και θετική ενέργεια, γαληνεύει τη ψυχή και προσφέρει μία νότα αισιοδοξίας, σε δύσκολους καιρούς του βίου μας.

Ευτυχώς που και σήμερα, στην τεχνοκρατική εποχή που διανύουμε, με τις  επίπλαστες απολαύσεις ,σε τεχνητά, ψυχρά και απρόσωπα περιβάλλοντα ,η Ελλάδα συνεχίζει να διατηρεί τη  θεία της μορφή, τη χλωρίδα της , σε όλο της το μεγαλείο, σε απάτητα όρη και πανέμορφες κοιλάδες, σε ευλογημένους ποταμούς και χειμάρρους.

 Στην οδό Πανεπιστημίου, στην Αθήνα,   μειώθηκε η κυκλοφορία,    ο Δήμαρχος τη στόλισε με   λεβάντα, αγριολούλουδα και ό,τι παραπέμπει  σε  άγρια φυτά, με έναν κομψό τρόπο. Αυτή βέβαια είναι και η νέα τάση της μόδας. Τα αγριολούλουδα, αυτά που αποξηραίναμε μαζεύοντας στις σχολικές μας εκδρομές και στα κτήματά μας ,την εποχή του 1950 έως  1970, επέστρεψαν   διεθνώς , για να γαληνέψουν την ψυχή ,που καταπονείται μεταξύ πλαστικών, σιδήρου και πυριτίου, αφού είχαν μπει για τριάντα χρόνια στο περιθώριο, με πολλή έπαρση, ως κακότυχα, εμπρός στις ανέσεις της τεχνολογίας. Τα ψηλά κτίρια γέμισαν ανθισμένη λεβάντα, ακόμη και φραγκοσυκιές  έχω δει να κάνουν φραγκόσυκα, σε ταράτσες πολυκατοικιών στην Αθήνα.

Ο Βοσκός της Θυμιούλας στη Βοστόνη

        Η γιαγιά Θυμιούλα γεννήθηκε προς το τέλος του 1900.Η καταγωγή της ήταν από το χωριό Μήλα Μεσσηνίας και ζούσε στον Μελιγαλά με τους γονείς της, τον μεγάλο αδελφό της Κώστα και τις δύο αδελφές της. Είχε χάσει το ένα της μάτι σε μικρή ηλικία, γι αυτό και άργησε να παντρευτεί. Στον πόλεμο του Σαράντα σκοτώθηκε ο αδελφός της στην Αλβανία και ο πατέρας της έπεσε θύμα στη Πηγάδα  του Μελιγαλά. Η Θυμιούλα παντρεύτηκε στις αρχές το 1920   τον 

εξηντάχρονο Ανδρέα, που επέστρεψε στη Βαλύρα ,μετά τον θάνατο της συζύγου του Καλλιόπης, στη Βοστόνη. Έκαναν πέντε παιδιά. Ο Ανδρέας πέθανε από γάγγραινα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, στη Βαλύρα. Τα παιδιά της Θυμιούλας μετανάστευσαν στη Βοστόνη και οι αδελφές της στο Σικάγο. Τα παιδιά της , εκτός από την πρώτη της κόρη Μαρία, που έμεινε ανύπαντρη, αποκαταστάθηκαν καλά, απέκτησαν περιουσία και οικογένεια.

Η Θυμιούλα ζούσε με την ανύπαντρη κόρη της  στη Βοστόνη και πέθανε σε ηλικία εκατό χρονών, ενθυμούμενη τη Βαλύρα και δοξάζοντας τον Θεό ,που ποτέ δεν  εγκατέλειψε αυτή και τα παιδιά της. Είχε μία τσάντα με τη ταυτότητά της, το μαντηλάκι της, όπως  στη Βαλύρα     και ένα σακουλάκι γεμάτο μικρές εικόνες παλιές και νέες , ιδίως με τον Ιησού Χριστό και τη Παναγία.